Η Αφροδίτη με τη Γούνα

Η Αφροδίτη με τη Γούνα, Leopold von Sacher-Masoch (1836-1895), εκδόσεις ΟΞΥ

Δεν θα το κρύψω. Μόλις είδα τον τίτλο του βιβλίου με μαγνήτισε γιατί μου θύμισε τη γάτα μου, προφανώς. Τελικά το πήρα κι έφυγα. Λοιπόν, "η Αφροδίτη με τη Γούνα" είναι ένα κλασικό μυθιστόρημα, μικρής έκτασης. Κατατάσσεται στα ερωτικά και είναι το βιβλίο του Λεοπόλντ φον Ζάχερ-Μαζόχ που σηματοδότησε την καθιέρωση του ψυχολογικού όρου μαζοχισμός στην ψυχανάλυση. 

Κατά τη γνώμη μου είναι μια εμπειρία αυτό το βιβλίο, ένας καθρέφτης για τους ανθρώπους που τους αρέσει ή μάλλον υποσυνείδητα νιώθουν οικεία και έλκονται από καταστάσεις όπου "γίνονται χαλί να τους πατήσουν" - μιλάμε λοιπόν για μαζοχισμό σε πολλά επίπεδα της ζωής, κυρίως βέβαια στις ανθρώπινες σχέσεις κι ακόμη περισσότερο στις ρομαντικές.

Ο μαζοχισμός αναφέρεται στην τάση ή την επιθυμία ενός ατόμου να αυτοπροκαλεί ή να αποδέχεται πόνο, δυστυχία ή αυτοκαταστροφή. Όλα ξεκινούν από κάπου στην παιδική ηλικία, μα δεν θα μπω στη διαδικασία να αναλύσω το πώς λειτουργεί αυτό κι ίσως να μην χρειάζεται τόσο πολύ να σκαλίζουμε το παρελθόν μας, αλλά αρκεί να βλέπουμε το παρόν, αφού εδώ είναι όλα ξεκάθαρα γραμμένα. 

Ο ήρωας του Μαζόχ, ο Σέβεριν, αρχικά μοιάζει να έχει πολύ παράξενη συμπεριφορά και επειδή είναι άντρας, αρχικά οι γυναίκες αναγνώστριες θα έχουν μάλλον την τάση να ταυτιστούν με την ηρωίδα, τη Βάντα, αλλά σύντομα ο καθένας ανεξαρτήτως φύλου θα ταυτιστεί με εκείνον που αντιπροσωπεύει τον δικό του μηχανισμό έλξης σε μια κατάσταση. 

Αν ταυτιστείς με τον άντρα, προχωρώντας στις σελίδες του βιβλίου και μέχρι τέλους, θα υποφέρεις τόσο βαθιά που θα σιχαθείς τον ίδιο σου τον εαυτό. Δεν έχω ξαναδιαβάσει για χαρακτήρα βιβλίου που να έχει υποστεί τέτοιον εξευτελισμό και να συνεχίζει να τον επιθυμεί διακαώς. Λοιπόν, παρόλο που ακούγεται αποθαρρυντικό, είναι υπέροχο να υποφέρεις μαζί με τον Σέβεριν γιατί στο τέλος, μαζί του θα απελευθερωθείς κι εσύ ως αναγνώστης - της δικής σου ζωής τελικά. 

Από την άλλη, αν ταυτιστείς με τη σκληρή, ψυχρή ηρωίδα, θεωρώ πως και πάλι θα σιχαθείς αυτή σου την πλευρά. Στο τέλος, αν και ο συγγραφέας μοιάζει να ήθελε να βγάλει γενικά συμπεράσματα για τις συμπεριφορές του ανθρώπου ανάλογα με το φύλο του, προσωπικά δεν στέκομαι καθόλου στο φύλο, ούτε καν στο αν οι τάσεις θύτη και θύματος αφορούν την ερωτική ζωή. 

Ερμηνεύοντας τους συμβολισμούς της ιστορίας, παρατηρώ τις ανισορροπίες σε οποιαδήποτε σχέση ή κατάσταση. Βλέπω την τάση μας να επιζητούμε διαρκώς την εξουσία ή πάντα να θέλουμε να εξουσιαζόμαστε, ενώ τελικά η επιλογή για δικαιοσύνη και ισορροπία είναι δύσκολη, αλλά όχι ανέφικτη. Αρκεί να κοιταχτείς καλά στον καθρέφτη και μεταφορικά μιλώντας στον καθρέφτη αυτού του βιβλίου θα δεις καθαρά τα εσωτερικά σου κίνητρα σε κάθε επιλογή συμπεριφοράς σου. Ίσως να μην είναι όμορφο αυτό που θα δεις, αλλά μετά από λίγο συνειδητά θα ομορφύνεις πλέον τη ζωή σου φέρνοντας την αλλαγή στις υποσυνείδητες λειτουργίες που κινούν τα νήματα των επιθυμιών σου...

Ευκαιρίες

Από την Ποιητική Συλλογή "Νέος Κύκλος Γεωμετρικών Συναισθημάτων" (Αύγουστος 2023 - Ιανουάριος 2024)

1

Ευκαιρίες

Ετοιμαζόμαστε
για άλλον έναν χειμώνα
στο νησί της άνοιξης
Χαρτοπαίχτες και γελωτοποιοί,
δείξτε μας
τα θαύματά σας
Το Aύριο, άλλη μια ευκαιρία.
Μεγάλη λέξη
η Ευκαιρία
Ο καιρός, καλός για να σαλπάρουμε
κι εγώ, μια πεταλούδα -
με παρασέρνει ο άνεμος
σε πανιά καραβιού
με σπασμένο κατάρτι στο φτερό
κι ας πηγαίνω στραβά
συνεχίζω ευθεία

Πίσω στον χρόνο, η φαντασία
δεν κατάφερε
να γίνει το μέλλον
Το ρολόι όμως δεν σταματά
Σπάει ο πάγος λίγο λίγο
από τον ήχο της φλόγας
που τρεμοπαίζει στο στήθος βαθιά

Δεν κουράστηκα ακόμα να παίζω
με σημάδια και νοήματα
Δεν κουράστηκα να τινάζω το φτερό
κοιτώντας κατάματα τον θάνατο
Δεν κουράστηκα να συμβαδίζω
με το ψέμα
και να φτύνω στη στεριά
την αλήθεια

Δεν με απασχολεί το αδύνατο
και δεν θα κάνω τίποτα
πέρα απ' τα δυνατά μου
για να αλλάξω την τράπουλα που έχουμε στήσει
στη μέση του τραπεζιού

Κοιταζόμαστε
καθώς ετοιμαζόμαστε
για άλλον έναν χειμώνα
μέσα στην ελπίδα του καλοκαιριού
Αφήνω τα χαρτιά να μου πέφτουν απ' τα χέρια,
τον λαιμό μου να πίνει νερό
και τα μάτια να ανοίγουν στον βυθό,
να τσούζουν από τ' αλάτι και να πονάνε

Θαμπά βλέπω, όπου και αν είμαι, άλλωστε

Αν πιστεύεις, τρέξε να την πιάσεις
και αν μείνεις, ξέχνα την
κι εσύ στον βυθό
Εδώ ξεπεράσαμε άλλα τόσα,
δεν θα μείνουμε κολλημένοι στην αγάπη
που οι ψαράδες κλείδωσαν σε άχρηστες πια βάρκες

Στην τύχη με τράβηξαν,
στην τύχη αναπνέω
Προτιμώ την τύχη από την ευκαιρία
γιατί ο καιρός
δεν μπορεί να προβλέψει το χαρτί που κρατάς

Αν πιστεύεις, φύγε
και αν μείνεις κράτα
κι εσύ, αυτό που κρατώ
Αν πιστεύεις στις ευκαιρίες
ή στην τύχη,
δεν έχει πια τόση σημασία,
μα σημασία έχει πως είμαστε εδώ,
λίγο πριν τον χειμώνα,
κάτω από τον άνεμο του Αυγούστου
μεταξύ της ελπίδας και του θανάτου

Στην αγάπη δεν μιλώ, γιατί προδίδει
Στον νου απευθύνομαι, που ξέρει καλά
να παίζει παιχνίδια 
Στο χέρι σου είδα μια γραμμή 
και από εκεί κρατιέμαι

Ο μηνιαίος λογαριασμός της Όλγας

Το παρακάτω διήγημα με τίτλο "Ο μηνιαίος λογαριασμός της Όλγας" γράφτηκε κατά τη διάρκεια παρακολούθησης του σεμιναρίου δημιουργικής γραφής για προχωρημένους, από την πλατφόρμα του Skillbox.gr, με εισηγητή τον συγγραφέα και μεταφραστή, Κυριάκο Χαλκόπουλο. Έμπνευση για μένα ήταν ο διαχωρισμός των επιλογών σε σωστές και λανθασμένες, ένας υπολογισμός που χωρά πολλές απαντήσεις αλλά και καμία ταυτόχρονα. Λίγους μήνες πριν γράψω το διήγημα είχα μια συζήτηση με την αδερφή μου σχετικά με τη δυσκολία αναγνώρισης μιας επιλογής ως σωστή ή λάθος, και τότε μου ήρθε η ιδέα ενός μηνιαίου λογαριασμού όπου είναι καταγεγραμμένες με ακρίβεια οι επιλογές μας και η επίδραση τους στη ζωή μας. Αποφάσισα λοιπόν να εξερευνήσω αυτή την ιδέα και ιδού το αποτέλεσμα... 

 Ο μηνιαίος λογαριασμός της Όλγας

Κάθε μήνα φτάνει στο γραμματοκιβώτιό μου ο λογαριασμός των επιλογών που έκανα μέσα στις προηγούμενες τριάντα ημέρες. Οι επιλογές χωρίζονται σε θεματικές κατηγορίες, όπως οικονομικά, επαγγελματικά, αισθηματικά, ανθρώπινες σχέσεις, για το άμεσο αλλά και το μακροχρόνιο προσωπικό όφελος, για το κοινό καλό, λογική έναντι συναισθήματος, η αναλογία των πράξεων έναντι των ονειροπολήσεων, πνευματική διαύγεια, φυσική και ψυχική υγεία. Κάθε μήνα πληρώνω για τα πιο πρόσφατα λάθη μου και ανταμείβομαι για τις ορθές επιλογές μου. Η ζωή μου είναι υπολογισμένη με
μαθηματική ακρίβεια και παρακολουθείται εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο στενότερα απ’ όσο είμαι η ίδια ικανή να παρακολουθώ τον εαυτό μου.

Είναι απορίας άξιο το ποιος βρίσκεται πίσω από όλους αυτούς τους διαρκείς υπολογισμούς της ζωής ενός ξένου προσώπου. Είμαι σίγουρη ότι δεν γνωρίζω προσωπικά το άτομο που με παρακολουθεί και έχει βαλθεί να με εκπαιδεύσει για να μετατραπώ στην καλύτερη και πιο επιτυχημένη εκδοχή μου. Έχω αναρωτηθεί αρκετές φορές ποιος μπορεί να κρύβεται πίσω από τον τραπεζικό λογαριασμό στον οποίο στέλνω τα χρέη μου, πληρώνοντας για τις λάθος επιλογές μου στο τέλος κάθε μήνα. Τα λάθη μου είναι τόσο πολλά που ακόμη και όταν ανταμείβομαι, το ποσό που κερδίζω απλώς αφαιρείται από το ποσό που πρέπει να πληρώσω, έτσι ο κρυφός μου δάσκαλος και λογιστής δεν έχει ποτέ χρειαστεί να μου στείλει χρήματα. Υποθέτω πως ακόμη κι αν χρειαζόταν, πάλι θα επέλεγε την απρόσωπη μέθοδο του ταχυδρομείου, παραλείποντας όπως πάντα τα στοιχεία του αποστολέα στον λευκό ορθογώνιο φάκελο, πανομοιότυπο με όλους εκείνους που έχουν γεμίσει τα συρτάρια του γραφείου μου.

Ενώ τα παλαιότερα γράμματα βρίσκονται σε βαλίτσες στο πατάρι, τα γράμματα των τελευταίων ετών τα κρατώ σε προσβάσιμο σημείο ώστε να μπορώ να τα μελετώ και να συνεχίζω να μαθαίνω από αυτά. Δεν θα ήθελα με τίποτα να χρειαστεί να επαναλάβω την κατάθεση του χρηματικού ποσού που αντιστοιχεί σε λάθος που έχω ήδη ξεχρεώσει. 

Στον λογαριασμό που πληρώνω, το όνομα του δικαιούχου δεν φαίνεται, έτσι μόνο ερχόμενη σε επαφή με την αστυνομία θα μπορούσα να ζητήσω να διαλευκανθεί το μυστήριο, κάτι που έχω σκεφτεί αρκετές φορές να κάνω. Δεν θα ήταν δύσκολο. Είναι κάποιος που με απειλεί και με κλέβει. Η αστυνομία θα εξιχνιάσει αμέσως το μυστήριο και όλα τα χρήματα που του έχω ήδη δώσει μπορεί ακόμη και να μου επιστραφούν! Ναι, μα στην πραγματικότητα, δεν με κλέβει. Με διδάσκει. Τον πληρώνω όπως πληρώνεις έναν ψυχολόγο ή έναν σύμβουλο επιχειρήσεων. Με βλέπει σαν επιχείρηση, το δίχως άλλο. Αναρωτιέμαι αν έχει χρόνο να παρακολουθεί και άλλους ανθρώπους. Ίσως να πρόκειται για ομάδα μυστικών συμβούλων, οι οποίοι πληρώνονται για τις υπηρεσίες τους στην βοήθεια διαχείρισης της καθημερινότητας και επίτευξης στόχων. Όμως δεν χρειάστηκε ποτέ να του εκφράσω τους προβληματισμούς μου.

Θυμάμαι ακόμη την πρώτη μέρα που έφτασε στα χέρια μου ο λευκός φάκελος με τον πρώτο μηνιαίο λογαριασμό επιλογών ζωής. Τυπωμένο στην πρώτη σελίδα ήταν το όνομά μου: Ο λογαριασμός της Όλγας, για τον μήνα Μάιο... 

Διάβασε τη συνέχεια μαζί με τα υπόλοιπα διηγήματα της συλλογής Τουλίπες στα Άστρα, εντελώς δωρεάν, στο PDF του συνδέσμου: https://www.skillbox.gr/clientfiles/CoursesDownloads/Ypologismoi/toulipes-sta-astra.pdf

Στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής "Η τελευταία Νύχτα της Πομπηίας" της Ιωάννας Σκλαβενίτη στο Art Εδέμ

Τη Δευτέρα 13 Μαΐου 2024 είχα τη χαρά να βρεθώ στην παρουσίαση της νέας ποιητικής συλλογής της φίλης μου, Ιωάννας Σκλαβενίτη, με τίτλο "Η τελευταία νύχτα της Πομπηίας" από τις εκδόσεις κύμα. Η εκδήλωση έλαβε χώρα στον πολιτιστικό χώρο Art Εδέμ και ήταν μια ιδιαίτερα ατμοσφαιρική βραδιά, "βαμμένη" στα κόκκινα όπως η λάβα που κάλυψε την Πομπηία, γεγονός που στάθηκε αφορμή για την ποιήτρια να εκφράσει τη δική της οπτική για την καθημερινή μάχη που δίνουν οι άνθρωποι.

Τη σκηνοθεσία της παρουσίασης είχε αναλάβει ο εικαστικός Άκανθος, ο οποίος τόνισε κατά την ομιλία του, την ύπαρξη της σκληρότητας και της βίας που διαποτίζει τη συγκεκριμένη συλλογή, διότι αυτή είναι και η πραγματικότητα που ζούμε. Η δημοσιογράφος Νίκη Λυμπεράκη, από την πλευρά της, εξέφρασε τη συγκίνηση της για την πορεία της Ιωάννας Σκλαβενίτη. Μεγάλωσαν μαζί, όπως ανέφερε, στο ίδιο χωριό της Λευκάδας και την χαροποιεί ιδιαίτερα να βλέπει την πορεία της ποιήτριας καθ' όλη τη διάρκεια, από τα πρώτα παιδικά χρόνια μέχρι τώρα. Χαρακτηριστικά ανέφερε πως η ποίηση της Ιωάννας έχει φως και σκοτάδι μαζί. 

Ποιήματα της συλλογής απήγγειλαν με θεατρικό ύφος που καθήλωσε το κοινό, ο γνωστός και αγαπητός ηθοποιός, Στράτος Τζώρτζογλου και ο ποιητής Χρήστος Κατρούτσος. Στις παύσεις κατά την εναλλαγή των ποιημάτων που απαγγέλθηκαν, η μουσική του Σπύρου Πρατίλα στο πιάνο δημιουργούσε μια αίσθηση κατάνυξης καθώς συνόδευε τις σκέψεις της ποιήτριας, οι οποίες αντικατοπτρίζουν βαθιά συναισθήματα με τα οποία όλοι μπορούν να ταυτιστούν.

Προς το τέλος, η ποιήτρια και ηθοποιός τραγούδησε ακαπέλα, κλείνοντας με ξεχωριστό τρόπο την παρουσίαση. Η ίδια, αφού ευχαρίστησε όσους συνέβαλαν στη διοργάνωση, τόνισε πως ευχαριστεί όλους τους παρευρισκόμενους γιατί χωρίς τους ανθρώπους δεν θα μπορούσε να γράψει ποίηση, καθώς η έμπνευση προέρχεται από τους ανθρώπους. Ο εκδότης, κ. Γιώργος Δάγλας, δήλωσε ότι είχαν μια συνεργασία μηνών με την Ιωάννα Σκλαβενίτη, καθώς πίστεψε και πιστεύει στις δυνατότητες και το ταλέντο της. Η ποίηση ενώνει, ειπώθηκε ως κατακλείδα της εκδήλωσης, με τους παρευρισκόμενους να το βιώνουν μέσα από αυτή την όμορφη, ποιητική συνάντηση.

 

 

Αν βραχώ...

 

Μόνο στον ύπνο μου κλαίω τώρα, με δάκρυα νοητά, στεγνά.

 Αν βραχώ...

 

Είναι κάτι νύχτες που ολόκληρη η αυλή πλημμυρίζει από την καταιγίδα. Η γιαγιά μου στέκεται δίπλα μου και μου λέει, μέσα στην αγωνία της, “Πώς νομίζεις ότι έφτασα ως εδώ; Κολυμπώντας!”
“Μπράβο, γιαγιά!”

Ντυμένοι με στολή στρατιώτη και κρατώντας σακίδια με όλα τα υπάρχοντα για την επιβίωση... όπως, χτένα, ισιωτική, κραγιόν... οι στρατιώτες ορμούν έξω από το πλοίο και με εκπληκτική ταχύτητα έχουν ήδη πέσει στον βυθό. Πιασμένοι χέρι-χέρι κολυμπούν κάτω από την επιφάνεια...

Μα τι κάνουν! Με τόσο βάρος στις πλάτες τους δεν θα μπορέσουν ποτέ να ανέβουν! Απτόητοι συνεχίζουν να τρέχουν, κάτω από το νερό, για να προλάβουν τη βάρκα που έχει ήδη φύγει.
Κι εγώ έχω μείνει
ακόμη
στο κατάστρωμα.
Έντρομη να τους παρακολουθώ καθώς αγωνίζονται για το κοινό καλό.
Για ποιο καλό, είπατε;
Πες με δειλή, αλλά τα 'χω ήδη δώσει όλα.
Παραιτούμαι.
Θα πάω πίσω μαζί με τους άλλους λιποτάκτες, και ίσως σε αυτή τη νέα κατοχή να φτιάχνω κοσμήματα με ό,τι υλικά βρω μέσα στη μικρή κουζίνα για να ομορφαίνω τη μέρα των γυναικών που δεν θέλησαν να πέσουν στο νερό,
που διάλεξαν να μείνουν με το βλέμμα καρφωμένο στο παράθυρο.

Νέες και ηλικιωμένες, όλες μαζί, ντυμένες με κουρέλια, αλλά με όμορφα, πανέμορφα νέα δώρα,
αυτά που ετοιμάζομαι να τους χαρίζω, την ώρα που η θύελλα θα έχει απομακρύνει για τα καλά τη βάρκα και κάθε μας ελπίδα να ακολουθήσουμε τους δήθεν πολεμιστές, θα είναι πλέον λιωμένη, τσαλαπατημένη από τις αρβύλες τους που τόσο βιάστηκαν να βροντοχτυπήσουν πριν να φύγουν.
Δεν ξέρω καν γιατί πολεμάμε, λέω.
Προτιμώ να μείνω εδώ, στη μέση της θάλασσας.
Ήρεμη στο κέντρο του χάους.

Κι όσο τα ρούχα μου είναι ακόμα στεγνά, δεν θα φοβάμαι.
Μόνο όταν θα είναι απαραίτητο πια, αν η ζωή με κάνει πάλι μούσκεμα, ε τότε και μόνο τότε θα κολυμπήσω ξανά, μονολογώ, πλέκοντας βραχιόλια με κοχύλια που ξεβράζει η θάλασσα στο κατάστρωμα του πλοίου, καθώς η στάθμη του νερού, μέρα με τη μέρα, συνεχίζει να ανεβαίνει...

...2023

 

 

 

 

Αιωνιότητα

 

 Αιωνιότητα

Η μικρή νεράιδα ήρθε και κάθισε απαλά
πάνω στο φύλλο της λεμονιάς.
Μου χαμογέλασε.
Την έκανα και γέλασε.
Ως κωμικός, πια, θα πρέπει να προστατεύω τα νέα παιδιά,
από τα πλάσματα της φαντασίας.

Της έδειξα τη μάσκα με τα φτερά.
Μου έδειξε τον δρόμο προς τη νεότητα.
Αιωνιότητα.

Φυσικά και δεν υπάρχει τρόπος να ξεχάσω.
Μπορώ όμως να γίνω άλλος άνθρωπος
με νέες αναμνήσεις.

Να ακούω λαϊκά και τραπ.
Να μην κοιμάμαι.
Να τρώω μπέργκερ στις έξι το πρωί
και καφέ στις εννιά το βράδυ
και να χορεύω...

.. όπως οι γονείς του Γιάννη,
που πέθαναν και οι δύο
επάνω στον χορό!

 

 

 

 

Το βιτρινάκι

 Το βιτρινάκι

Γίνεται να αγαπήσεις μία βιτρίνα;

Τη γέννησα, την έστησα, τη μεγάλωσα.

Τη φρόντισα.

Έμαθε από μένα

και έμαθα από εκείνη.

 

Να δείχνω πάντα το καλό μου προφίλ.

Να πουλάω τα ταλέντα μου.

Να ντύνομαι με σταυρούς και με μάτια,

για προστασία.

Να ξεχνάω το φως μου ανοιχτό, να τρεμοφέγγει

μέσα στο σκοτάδι της νύχτας, να μη σβήνει ποτέ.

 

Και απτόητη ν' αφήνω τα παιδιά, αθώα και μη,  

να μου ρίχνουν τις μπαλιές τους

για να δουν αν θα αντιδράσω.

Θηρίο γίνομαι.

Χαμογελάω πιο δυνατά τότε. Και φέγγω περισσότερο. Ομορφαίνω για να ξαφνιαστούν.

Στέκομαι εκεί, και τους βλέπω να φεύγουν.

Ευτυχισμένη, που έχω όλα όσα θέλω μαζί μου.

 

Έσπασαν το πορτάκι μου σε κομμάτια,

αλλά δεν κατάφεραν και δεν θα καταφέρουν ποτέ

να μου κλέψουν ούτε ένα

από τα ασημένια μου μάτια!

Μυστικό προστασίας.

Η κρυφή πύλη της μικρής βιτρίνας.

Ένας άλλος κόσμος, άλλο σύμπαν, μαγικό, αλλόκοτο, άγνωστο, αθάνατο...

εκεί απ' όπου οι αναζητητές του θησαυρού ξεφυτρώνουν...

και με ρωτούν:

 

Μήπως έχετε μια γαλάζια πεταλούδα;

Ένα κόκκινο λουλούδι;

Ή μήπως πουλήσατε ήδη τον τελευταίο σας γυάλινο σκαντζόχοιρο;

Και τους απαντώ, με ένα ευχαριστώ

που μου επιβεβαιώνουν

ότι υπάρχει

μαγεία

και

ο ρεαλισμός της μαζικής συνείδησης,

όπου ακολουθεί ο ένας τον άλλον στο καταναλωτικό κυνήγι.

                                   🦢

 

Το μικρό βιτρινάκι κλαίει. 

Όταν βρέχει

και δεν μπορεί να βγει έξω να το θαυμάσουν οι άλλοι.

Δεν χρειάζεται να ψάχνεις διαρκώς την επιβεβαίωση, όμως.

Θα σε θυμάμαι,

και όταν θα αλλάζεις, εγώ θα σε θυμάμαι έτσι

όπως ήσουν πάντοτε.

Ένας λευκός καμβάς. Ένα δυνατό potential.

 

 

 

 

Δάγκωμα από Αλυσίδα

 Δάγκωμα από Αλυσίδα

Να δεθώ, να τυλιχτώ μέσα σε χρυσό και ασήμι.
Να πλυθώ με ήλιο.
Να κάψω τα δάχτυλα μου μέσα στο υγρό καθαρισμού.
Κι ύστερα να αγγίξω το δέρμα του προσώπου μου.
Από λευκό, αθάνατο ατσάλι να γίνει κόκκινο σαν πληγή.

Να χαράξω όσα ένιωσα να τα δει όλος ο κόσμος.
Πώς μ' αρέσουν οι νέες μου χαρακιές!
Να φύγει η πολυφορεμένη μου ελιά από το μάγουλο.
Ν' αλλάξουν χρώμα τα μαλλιά, ανταύγειες φυσικές
από την παρέα μου, τα κυπαρίσσια της διαδρομής.

Μεταλλάσσομαι. Μέρα-νύχτα, με χιόνι και με βροχή,
με καύσωνα, μέσα στην ανεμοθύελλα,
ακροβατώ,
βουτηγμένα στο ρόδιο τα χέρια.
Το σώμα μου να γίνει πέτρα.

Απέκτησα όπλο, έμαθα να κόβω και να πλέκω.
Αλυσίδες γύρω γύρω σε μέση, χέρια και λαιμό.
Ξέρω να πνίγομαι και να πνίγω.
Να τυλίγομαι και στο τέλος
με μία μόνο κίνηση να τα κόβω όλα.

Άτρωτη πια, γεννημένη από το δάγκωμα της αλυσίδας.

Η Γυάλινη Αυλαία (2)

 

 Η Γυάλινη

Αυλαία (2)

 

Για μια στιγμή, στάθηκα και περίμενα.
Στο δευτερόλεπτο κάτι να συμβεί.
Που θα ανατρέψει όλο το προηγούμενο νόημα του έργου.
Γιατί όλα μπορεί να αλλάξουν σε μία μοναδική στιγμή.
Στο κούμπωμα, στο κλείδωμα της πόρτας.

Άγγιξα την αφίσα μου για τελευταία φορά.
Δεν την κατέβασα όμως,
την άφησα εκεί, για να με θυμούνται.
Η παράσταση τελείωσε φίλοι μου, πότες. Στην υγειά σας.
Για να σας δω, ποιον θα παρακολουθείτε από αύριο
στο μεθύσι της ζωής σας;

Για μένα, βέβαια, θα υπάρξει σίγουρα μια άλλη ταινία.
Ψάχνω τον επόμενο σκηνοθέτη
που θα με επιλέξει για τον ρόλο του θύτη,
γιατί το θύμα το έπαιξα ήδη
και δεν ήμουν και πολύ καλή σε αυτό.

Αντίο γυάλινη παράσταση, γυάλινη ζωή,
γυάλινα όνειρα!
Οι γυάλινοι θησαυροί σας με αποχαιρετούν
με γυάλινο βλέμμα,
λες και δεν με είδαν ποτέ τους εδώ.                 

Και όλα σπάνε, σε μία, μοναδική στιγμή.
Ήχος από χιλιάδες γυαλιά που πέφτουν
πάνω στο φανταχτερό πάτωμα.
Μυριάδες θραύσματα μέσα στον Μεγάλο Σεισμό.
Κι εγώ τρέχω.
Ενώ καίγομαι ακόμα στον πυρετό του αγνώστου,
κάτω από άπειρα φτεροκοπήματα περιστεριών,
χωρίς άλλη σκέψη και ιδέα,
παρά μονάχα μία...

                                  ❀

...να προλάβω να σώσω τις γυάλινες πόρτες.

 

 

 

Η Συνάντηση

Η Συνάντηση

 

Η Γυναίκα Της Γνώσης και Της Αξίας σφύριξε.
Μάλλον ήρθε η ώρα.
Να ανταμώσουμε ως εργάτες και ναυτεργάτες του πόνου και σαν σημαία να υψώσουμε το γέλιο μας το αυτοσαρκαστικό.

Μη φοβάσαι, τώρα που είμαστε μαζί δεν θα ρίξεις άλλο δάκρυ,
χωρίς να επακολουθήσουν δέκα κιλά περισσότερα γέλια.
Κι από βάρος, θα 'χεις μόνο αυτό της καρδιάς
γιατί τώρα που βρεθήκαμε, θα γίνουμε μοντέλα.
Εμείς οι δυο, πρώτες στην πασαρέλα.
Με κορδέλα στα μαλλιά, τατουάζ στην παραλία,
βάλε λίγο καλοκαίρι να παίξει στη διαπασών,
για να καλέσουμε νέους πελάτες,
φίλους, επισκέπτες, γνωστούς από τα παλιά.

Το βράδυ θα τα πιούμε. Δάκρυα και Κρασιά.
Βάλε και κάνα κοκτέιλ από εκείνα που με μεθάνε και σε κάνω να γελάς.
Κι όταν γελάς, γελάω κι εγώ περισσότερο.
Αυτό το πρωί είναι μόνο για μας. Αυτή η νύχτα μας αξίζει. Όλα τα φώτα της είναι δικά μας.
Κι ας μην το ξέρει κανείς τους.
Όλο αυτό παίχτηκε μόνο για μας.

Η Γυάλινη Αυλαία (1)

 

 

Η Γυάλινη

Αυλαία (1)

 

 

Οι γυάλινες πόρτες.
Βαριές, εύθραυστες.
Ήθελαν προσοχή.
Να μην τις ραγίσω, να μην τις αγγίξω,
να μην τις γεμίσω με δαχτυλιές.
Να τις φροντίσω.
Να μην δακρύσω και με δουν πίσω από αυτές.
Τις άνοιγα, τις έκλεινα,
ανάποδα και πάλι απ' την αρχή.
Κάθε μέρα,
πολλές φορές μέσα στην ίδια μέρα,
μέχρι που το ξημέρωμα έχασε πια το μέτρημα
και δίχως να ξέρει αν θα έπρεπε να μου το πει,
αν θα ήταν πρέπον και αν ναι,
τότε σε ποια απ' όλες τις γλώσσες,
ώστε να καταλάβω,
αποφάσισε μέσα στον πανικό του να αρχίσει να ουρλιάζει.
Λύκος κάτω από την πανσέληνο.
Μου φώναζε με χαρά και λίγο μίσος μαζί.
“Τέλος και αυτός ο μήνας!”
Και τώρα τι; Θα 'πρεπε να κλάψω ή να γελάσω;
Πρώτη του μήνα, πάντα το έπαιρνα σαν σημάδι της τύχης.
Λες και αν ήταν της ατυχίας, δεν θα άλλαζε ο μήνας.

 

                         ❀
 

Οι γυάλινες πόρτες.
Αχ, αυτές οι γυάλινες πόρτες.
Κόμπος στον λαιμό.
Μπαίνοντας στην πρώτη του Ιούλη,
μου είχαν ήδη γίνει πια εμμονή.
Λίγο πιο απαλά, πιο γρήγορα,
πιο σωστά, πιο σταθερά.
Ίσιωσέ τες, λίγο πιο πίσω, πιο μπροστά!
Κόλλησε ολόισια την αφίσα σε παρακαλώ,
πάρε χάρακα αν χρειαστεί, δεν με νοιάζει.
Σιωπή!
Η φωνή μου άλλαξε.
Έγινα υστερική.
Με αυτές τις γυάλινες πόρτες,
η ζωή μου είχε μετατραπεί σε ανοιχτή παράσταση,
για κάθε τυχαίο πότη.
Μπύρες, κοκτέιλ, κερασάκια
μέσα στα ψηλόλιγνα ποτήρια
και ολόκληρη ατέλειωτη παρέλαση
από τις πιο εντυπωσιακές
ράτσες σκύλων.

 

                           ❀
 

Κι εγώ, εκεί.
Μονίμως εκεί.
Γυάλινο Κόσμημα σε φωτοσύνθεση.

Πίσω από τις γυάλινες πόρτες,
να τουρτουρίζω ιδρωμένη
κάτω από τους προβολείς
και να γελάω με το πιο λαμπρό,
το πιο φωτεινό χαμόγελο
για να διασκεδάζω τους περαστικούς
θεατές,
αλλά μαζί κι εμένα,
τον βασικό θεατή αυτού του έργου.

                          ❀

 

Κι όταν ήρθε η στιγμή να τις κλείσω
για τελευταία φορά,
δάγκωσα την ανυπομονησία μου,
ενώ καιγόμουν ήδη στον πυρετό του αγνώστου
και έκανα όσο πιο αργά μπορούσα...
Και αν μπορούσα,
θα σταματούσα τον χρόνο εκεί,
να μην μπει ο επόμενος μήνας!
Να κολλήσει το βίντεο
ακριβώς στο σημείο όπου έκλεινε η αυλαία...

Το φεγγάρι στον κρόταφο

 

  Το φεγγάρι

στον κρόταφο

 

Φως είδα στα μάτια σου και στο χαμόγελό σου.
Μια υπόσχεση η πρώτη μας γνωριμία.
Και οι μέρες σκληρές, θερμές, ατέλειωτες
συνέχισαν να περνούν.
Κι εσύ συνέχισες να είσαι εκεί,
κάθε πρωί.
Ένα σωσίβιο στον μόνιμο πνιγμό μου.
Δεν ήξερες ποια είμαι.
Μάντεψα το όνομα σου πριν μου το πεις.
Όταν μου το επιβεβαίωσες, ήμουν σίγουρη πια,
πως δεν θα είχα τίποτα να φοβηθώ.
Το θεώρησα τόσο δεδομένο,
που την επόμενη μέρα,
δεν ήσουν πια εκεί.

Πόνος ίσον Δύναμη

 

Πόνος ίσον Δύναμη

Μου φωνάζεις, σου φωνάζω

Πιο δυνατά!

Πόνεσέ με πιο δυνατά

για να γίνω

πιο δυνατή.

Ρεαλισμός

 

 Ρεαλισμός

Για μένα ήσουν κάτι ρεαλιστικό.
Βίωσα μαζί σου την ποίηση
και δεν μπορώ να γράψω
για ένα παραμύθι που το ένιωσα
να κυλάει ολοζώντανο στο αίμα.
Και ήταν τόσο ρεαλιστικό
το παραμύθι μας
που είχε το πιο βίαιο τέλος.