Το βιτρινάκι

 Το βιτρινάκι

Γίνεται να αγαπήσεις μία βιτρίνα;

Τη γέννησα, την έστησα, τη μεγάλωσα.

Τη φρόντισα.

Έμαθε από μένα

και έμαθα από εκείνη.

 

Να δείχνω πάντα το καλό μου προφίλ.

Να πουλάω τα ταλέντα μου.

Να ντύνομαι με σταυρούς και με μάτια,

για προστασία.

Να ξεχνάω το φως μου ανοιχτό, να τρεμοφέγγει

μέσα στο σκοτάδι της νύχτας, να μη σβήνει ποτέ.

 

Και απτόητη ν' αφήνω τα παιδιά, αθώα και μη,  

να μου ρίχνουν τις μπαλιές τους

για να δουν αν θα αντιδράσω.

Θηρίο γίνομαι.

Χαμογελάω πιο δυνατά τότε. Και φέγγω περισσότερο. Ομορφαίνω για να ξαφνιαστούν.

Στέκομαι εκεί, και τους βλέπω να φεύγουν.

Ευτυχισμένη, που έχω όλα όσα θέλω μαζί μου.

 

Έσπασαν το πορτάκι μου σε κομμάτια,

αλλά δεν κατάφεραν και δεν θα καταφέρουν ποτέ

να μου κλέψουν ούτε ένα

από τα ασημένια μου μάτια!

Μυστικό προστασίας.

Η κρυφή πύλη της μικρής βιτρίνας.

Ένας άλλος κόσμος, άλλο σύμπαν, μαγικό, αλλόκοτο, άγνωστο, αθάνατο...

εκεί απ' όπου οι αναζητητές του θησαυρού ξεφυτρώνουν...

και με ρωτούν:

 

Μήπως έχετε μια γαλάζια πεταλούδα;

Ένα κόκκινο λουλούδι;

Ή μήπως πουλήσατε ήδη τον τελευταίο σας γυάλινο σκαντζόχοιρο;

Και τους απαντώ, με ένα ευχαριστώ

που μου επιβεβαιώνουν

ότι υπάρχει

μαγεία

και

ο ρεαλισμός της μαζικής συνείδησης,

όπου ακολουθεί ο ένας τον άλλον στο καταναλωτικό κυνήγι.

                                   🦢

 

Το μικρό βιτρινάκι κλαίει. 

Όταν βρέχει

και δεν μπορεί να βγει έξω να το θαυμάσουν οι άλλοι.

Δεν χρειάζεται να ψάχνεις διαρκώς την επιβεβαίωση, όμως.

Θα σε θυμάμαι,

και όταν θα αλλάζεις, εγώ θα σε θυμάμαι έτσι

όπως ήσουν πάντοτε.

Ένας λευκός καμβάς. Ένα δυνατό potential.