Δάγκωμα από Αλυσίδα

 Δάγκωμα από Αλυσίδα

Να δεθώ, να τυλιχτώ μέσα σε χρυσό και ασήμι.
Να πλυθώ με ήλιο.
Να κάψω τα δάχτυλα μου μέσα στο υγρό καθαρισμού.
Κι ύστερα να αγγίξω το δέρμα του προσώπου μου.
Από λευκό, αθάνατο ατσάλι να γίνει κόκκινο σαν πληγή.

Να χαράξω όσα ένιωσα να τα δει όλος ο κόσμος.
Πώς μ' αρέσουν οι νέες μου χαρακιές!
Να φύγει η πολυφορεμένη μου ελιά από το μάγουλο.
Ν' αλλάξουν χρώμα τα μαλλιά, ανταύγειες φυσικές
από την παρέα μου, τα κυπαρίσσια της διαδρομής.

Μεταλλάσσομαι. Μέρα-νύχτα, με χιόνι και με βροχή,
με καύσωνα, μέσα στην ανεμοθύελλα,
ακροβατώ,
βουτηγμένα στο ρόδιο τα χέρια.
Το σώμα μου να γίνει πέτρα.

Απέκτησα όπλο, έμαθα να κόβω και να πλέκω.
Αλυσίδες γύρω γύρω σε μέση, χέρια και λαιμό.
Ξέρω να πνίγομαι και να πνίγω.
Να τυλίγομαι και στο τέλος
με μία μόνο κίνηση να τα κόβω όλα.

Άτρωτη πια, γεννημένη από το δάγκωμα της αλυσίδας.