Κρίνα

 

13

Κρίνα

Αν οι άνθρωποι σταματούσαν να κρίνουν,
ίσως ο κόσμος με κρίνα να γέμιζε.
Τα πρόσωπα θ' άναβαν σαν λαμπάδες
και μέρες γενεθλίων,
σπόρους θα φύτευαν
για το επόμενο ανοιξιάτικο λιβάδι.

Όσοι κάποτε ήξεραν να κρίνουν,
ίσως να μάθαιναν
πώς είναι, χρόνο να βρίσκεις
για το πρώτο Κυριακάτικο πικ-νικ.

Αν οι άνθρωποι σταματούσαν να κρίνουν,
λευκά, κίτρινα, χρυσά
κρίνα
τα πρόσωπα
θ' άναβαν σαν λαμπάδες.

Στο ταχυδρομείο

 

12

Στο ταχυδρομείο

Σ' έναν φάκελο
θα τα βάλω όλα μέσα
τα χαμόγελα
που σχηματίζουν τα δικά σου γράμματα
στο πρόσωπό μου
Θα τα κλείσω καλά
και θα τα ταχυδρομήσω
με ασφάλεια
στην οδό όπου κατοικούν
οι άνθρωποι
χωρίς ελπίδα

Δάκρυα & Χαμόγελα

11

Δάκρυα και χαμόγελα

 

(α)
Τα δάκρυα που κυλούν στα μάγουλα

βγάζουν ανθάκια
Η αγκαλιά σε τριαντάφυλλο με αγκάθια
πληγές ανοίγει
Της αγάπης τα ρυάκια, όμως,
δεν είναι ανθρώπινα
αλλά ιερά
κι όπως ανθίζουν οι πληγές,
και οι σταγόνες εξατμίζονται
στον ήλιο
όταν στεγνώσουνε καλά,
γυρίζουν πίσω στον Θεό 
απ' όπου ήρθαν

 

(β)

Στεγνώνουν τα μάτια
τα χαμόγελα φωτίζουν
Της καρδιάς τα βάρη
κρεμάς σε μπαλόνια,
τα στέλνεις στον ουρανό ψηλά
σε κήπο δακρύων
όπου φυτρώνουν τα δέντρα “Χαμογέλα”

 

(γ)
Δυο τριαντάφυλλα μ' αγκάθια αγκαλιάστηκαν
Στα δάκρυα του πόνου φύτρωσαν νέα άνθη,
κόκκινα
απ' το αίμα της σταγόνας
και άσπρα
απ' του χιονισμένου κήπου 
τα χαμόγελα

 

 

 

Ονειροπολήσεις (3) - Πρωινό Φως

10 

Ονειροπολήσεις (3) 

Πρωινό Φως

Να σηκώνεις το βλέμμα ψηλά,
πάνω απ' τις γέφυρες με τα βαριά κάγκελα
Σ' ένα βλεφάρισμα,
άσε την άμμο να πέσει
και να χαθεί στου ωκεανού τα βάθη
Άσε την άγκυρα εκεί και μη σε νοιάζει
Τον ουρανό, μόνο αυτόν να βλέπεις
όχι σαν όριο, όχι σαν οροφή
μιας φυλακής
στη Γη χτισμένη
Να σηκώνεις το βλέμμα ψηλά
με το φως της ψυχής
τον ουρανό να σκίζεις, να τρυπάς
Πιο πέρα να φτάνεις
σε κάθε σου βλεφάρισμα
Όλο και πιο ψηλά
να αιωρείσαι
Σε γαλάζια μονοπάτια
όπου μόνο η ψυχή μπορεί να βαδίζει
Εκεί, άσε το βλέμμα σου να προχωρά και μη σε νοιάζει

 

 

Ονειροπολήσεις (2) - Σιωπηλή Νύχτα

 

9

 Ονειροπολήσεις (2)

Σιωπηλή Νύχτα

Η σιωπή
τις κινήσεις σου ακούει
Ξέρει ότι έρχεσαι
μετά από ταλαιπωρίες
στον ύπνο
Δυο λέξεις αρκούν
για δυο ψυχές
να πλάσουν νέο σύμπαν
Μα εσύ κοιμάσαι
μέχρι την επόμενη μέρα
που θα σωπαίνεις

 

 

 

Ονειροπολήσεις (1) - Απογευματινός Καφές

 

8

Ονειροπολήσεις (1) 

Απογευματινός καφές

Μέταλλο
γλυκόπικρος
εξωτικός καρπός
μια γουλιά απέμεινε
θάλασσες και ποτάμια
Όνειρο έρχεται
με πλησιάζει λίγο
κι άλλο τόσο με περιμένει

 

 

 

Τέλος εποχής

 

7

Τέλος εποχής

Πώς περνάει ο καιρός
σε μια ρουφηξιά καφέ
και σβήσαν όλα
όσα ονειρεύτηκα
όσα ζήλεψα
όσα πίστεψα
πάλι με προδίδουν
Πώς το μυαλό
των ανθρώπων
ξεγελάει το ένα τ' άλλο
Πώς μ' ακουμπάς
σαν αγάπη
και σαν πόνος
με ξεχνάς
Πώς έπεσα πάλι θύμα ενός ονείρου...
Τέλος Νοέμβρη,
ένας κύκλος έγινε η μοναξιά
να με τυλίγει τις νύχτες
όταν ξεχνώ κάθε επόμενη ελπίδα
και ξετυλίγω πάλι τον δρόμο μου, ευθύ
για να χωράει μονάχα εμένα

 

 

Σταχτοπούτα

 

6

Σταχτοπούτα

Μ' αυτή τη γλώσσα την τραχιά
τα σαπουνίζεις όλα
(Πόσο γρήγορα μεγάλωσες!)
Το χώμα που παρέσυρες από δρόμους μακρινούς
και κόλλησε στις πτυχές των δακτύλων
Τη στάχτη στους μηρούς
από τζάκια σβηστά, σταχτοπούτα
Με κάθε λεπτομέρεια,
πλένεις, καλύπτεις, σβήνεις
τις ακαθαρσίες
Σου αρέσει να ξεχνάς
και να εξαφανίζεις
Πόσο γρήγορα μεγάλωσες!

 

 

Ψίχουλα κι αξίες

5

Ψίχουλα κι αξίες

Σκορπάμε αξίες,
ψίχουλα και σουσάμια
στον δρόμο μας
απ' τον φούρνο
μέχρι τον τελικό προορισμό
ή μέχρι να τα έχουμε φάει όλα
πριν καν φτάσουμε

Σκορπάμε αδιάφορα,
αλλά και με μια διεστραμμένη ευχαρίστηση
που χάνουμε όσα είχαμε να προστατέψουμε
αφού είναι καλύτερα
χωρίς ευθύνες
πια να ζούμε

Σκορπάμε λόγια, ιδέες
μύθους, θησαυρούς
αισθήματα
Σκορπάμε
χωρίς έλεος
βλέμματα, όνειρα, χειρονομίες
Τρύπιο το δέρμα μας
ως το κόκκαλο
Χάσαμε κάθε ιδανικό
στη διαδρομή
για την απόκτηση
όλο και περισσότερων θαυμάτων

Σκορπάμε αίμα,
κύτταρο, ουσία
Σκορπάμε στιγμές, ευχές, αξίες
Σκορπάμε τους εαυτούς μας
στους δρόμους

 

 

Κουκλόσπιτα

 

6

Κουκλόσπιτα

 

Μεμβράνες αόρατες
πλακώνουν
τα τακτοποιημένα κουκλόσπιτα
για να μη χαθούν
τα πλέι μο μπιλ
που στρώνουν σεντόνια
Ο αέρας να μη μπαίνει
στα βάζα
για να μη χαλάσουν
τα προκατασκευασμένα
υλικά
της τέλειας μαγείρισσας
Σφραγισμένα μυαλά
διστάζουν
να ξεκλειδώσουν τις πόρτες
στο χτύπημα ενός ξένου
που περιμένει υπομονετικά
εδώ και χρόνια
ή και ανυπόμονα,
κουνώντας το καπέλο του
έξω απ' το ματάκι της ωραίας πόρτας
Κίνδυνος είναι
να τρυπώσει μαζί του
καμιά ξενόφερτη αναλαμπή φωτός,
κρυμμένη στη βαλίτσα του
και διαλύσει
την αποστείρωση της αρρωστημένης μας επιθυμίας
για τάξη
καθαριότητα
έλεγχο
κι εξουσία
του Σπιτιού Μας
 

 

Σήμερα

 

3

Σήμερα

Σήμερα
διασχίσαμε την άβυσσο
ισορροπώντας σε σχοινί
χρώματος βυσσινί
Το καλοκαίρι
με αίμα αναζωογονήθηκε
Αναστήθηκε η μέρα
με άλλη μια αφορμή
να πετάξουμε από πάνω μας
ό,τι χαλασμένο, σάπιο, άχρηστο
Αύριο θα είμαστε ψηλότερα
χωρίς σχοινί οποιουδήποτε χρώματος
σε εποχή καλή
ανεξαρτήτως της ενδυμασίας της φύσης
Τα φρούτα αν δεν μυρίζουν ζωντάνια
δεν σημαίνουν τίποτα
γι' αυτό και η επιλογή του να υπάρχεις
εκτός κατηγορίας
σε βγάζει απ' το κουτί των αναμνήσεων -
δεν ανήκεις πια
ούτε θυμάσαι
ούτε σε νοιάζει
ούτε διαβάζεις παλιές σημειώσεις
κάτω από σωρό
πλήθους υπάρξεων
πλήθους αποκτημάτων
πλήθους ιδιοτήτων
εικόνων, χρωμάτων, σκέψεων απολιθωμάτων
Σήμερα καταφέραμε να μην πέσουμε
Αύριο θα ανέβουμε χωρίς προσπάθεια
και όλα τα χρώματα θα έχουν
το άρωμα ενός ιδανικού Αυγούστου
Σε φιλί φεγγαριού κόκκινο από ζωντάνια
μπλε από τη φύση του να μαγεύει
στο άρωμα ενός ιδανικού πρωινού
με ανοιχτό πράσινο γρασίδι που φύτρωσε
ανάμεσα απ' τις χαραμάδες του παραθύρου
κάτω από φωνές χαρούμενων ζώων
που έφαγαν καλά και αυτό τους αρκεί
για να βλέπουν το μέλλον σαν κουτί δώρων
με κορδέλες και τα σχετικά...

 

Γραμμές

 

2

Γραμμές

Κάθε γραμμή για να τραβήξεις
θέλει τόλμη
Σε τεντωμένο σχοινί, ισορροπεί
λεπτή και άπιαστη,
η ευλύγιστη αλήθεια
Αφήνει τη μακριά σκιά της να εκτείνεται 

χιλιόμετρα
πέρα απ' τα χαρτιά
και τους καμβάδες,
στους δρόμους προς την παραλία,
κατά το σούρουπο
ως το ξημέρωμα
κι ακόμα παραπέρα
Κάθε γραμμή που ξεκινάς,
ποτέ δεν κόβεται.