Σαν τη λεμονιά

 

19. Σαν τη λεμονιά

Ένα βάρος έπεσε απ' τους ώμους μου,

όμως,

η ωμή αλήθεια

είναι κάθε μέρα εδώ,

όπως

ο ήλιος ο λευκός που χρώματα κρύβει

Τα κρατάει για το απόγευμα

ως έκπληξη (έκρηξη)

μετά τη βροχή

Ένα βάρος έφυγε κι ένα άλλο ήρθε

Το ζήτημα δεν βρίσκεται στη ζυγαριά,

αλλά

στην υφή, στον παλμό, στο άρωμα

από άνθη λεμονιάς

αρχές φθινοπώρου

Οι προβλέψεις, οι σκέψεις

και οι ορθολογισμοί,

τα νούμερα στην οθόνη,

όλα

καταρρίπτονται

όταν το πρωί αυτό γελάω

Αλήθεια, ό,τι κι αν κρατώ και ό,τι κι αν αφήνω

είμαι καλά

Βαριά και ανάλαφρη, σαν τη λεμονιά

 

 

Η ζωή δεν περιμένει

 

18.

Η ζωή δεν περιμένει. 

Κυλάει καθημερινά στους ίδιους δρόμους όπου κοιμάσαι τα βράδια. Το πρωί δεν σε ξυπνά ο ήλιος που καίει τα χωράφια όπου φυτρώνουν οι σπόροι των θέσεων στην κοινωνία. Ό,τι κι αν ρίξεις στο χώμα, οι ρίζες του δεν θα σε κρατήσουν γερά. 

Ξεκίνα να περπατάς ακόμη κι όταν πέσει το φως, της νύχτας τα βήματα διασχίζουν βαγόνια περισυλλογής των αργοπορημένων. Φορτηγά ευκαιριών για όσους χάθηκαν μα θέλησαν πολύ να φτάσουν μέχρι τέλους, καθώς μια ελπίδα, χνούδι του αέρα τους κίνησε το βλέμμα κι είδαν ξαφνικά μπροστά έναν οδηγό, ένα χέρι, έναν χάρτη, μονοπάτι που δεν γνώριζαν πως ήταν δυνατόν να σκαφτεί στο σκοτάδι. 

Η ζωή δεν περιμένει, αλλά υπάρχουν, πάντα, τρένα για τους αργοπορημένους καλλιτέχνες, μεθυσμένους στοχαστές, παραπλανημένους από την έλξη μιας ιδιαίτερης στιγμής ποίησης χωρίς διέξοδο, μέσα στα ξερά χόρτα όπου κείτονται σπόροι που δεν κατάφεραν να αγγίξουν τη γη.