Η Γυάλινη Αυλαία (2)

 

 Η Γυάλινη

Αυλαία (2)

 

Για μια στιγμή, στάθηκα και περίμενα.
Στο δευτερόλεπτο κάτι να συμβεί.
Που θα ανατρέψει όλο το προηγούμενο νόημα του έργου.
Γιατί όλα μπορεί να αλλάξουν σε μία μοναδική στιγμή.
Στο κούμπωμα, στο κλείδωμα της πόρτας.

Άγγιξα την αφίσα μου για τελευταία φορά.
Δεν την κατέβασα όμως,
την άφησα εκεί, για να με θυμούνται.
Η παράσταση τελείωσε φίλοι μου, πότες. Στην υγειά σας.
Για να σας δω, ποιον θα παρακολουθείτε από αύριο
στο μεθύσι της ζωής σας;

Για μένα, βέβαια, θα υπάρξει σίγουρα μια άλλη ταινία.
Ψάχνω τον επόμενο σκηνοθέτη
που θα με επιλέξει για τον ρόλο του θύτη,
γιατί το θύμα το έπαιξα ήδη
και δεν ήμουν και πολύ καλή σε αυτό.

Αντίο γυάλινη παράσταση, γυάλινη ζωή,
γυάλινα όνειρα!
Οι γυάλινοι θησαυροί σας με αποχαιρετούν
με γυάλινο βλέμμα,
λες και δεν με είδαν ποτέ τους εδώ.                 

Και όλα σπάνε, σε μία, μοναδική στιγμή.
Ήχος από χιλιάδες γυαλιά που πέφτουν
πάνω στο φανταχτερό πάτωμα.
Μυριάδες θραύσματα μέσα στον Μεγάλο Σεισμό.
Κι εγώ τρέχω.
Ενώ καίγομαι ακόμα στον πυρετό του αγνώστου,
κάτω από άπειρα φτεροκοπήματα περιστεριών,
χωρίς άλλη σκέψη και ιδέα,
παρά μονάχα μία...

                                  ❀

...να προλάβω να σώσω τις γυάλινες πόρτες.