Αν βραχώ...

 

Μόνο στον ύπνο μου κλαίω τώρα, με δάκρυα νοητά, στεγνά.

 Αν βραχώ...

 

Είναι κάτι νύχτες που ολόκληρη η αυλή πλημμυρίζει από την καταιγίδα. Η γιαγιά μου στέκεται δίπλα μου και μου λέει, μέσα στην αγωνία της, “Πώς νομίζεις ότι έφτασα ως εδώ; Κολυμπώντας!”
“Μπράβο, γιαγιά!”

Ντυμένοι με στολή στρατιώτη και κρατώντας σακίδια με όλα τα υπάρχοντα για την επιβίωση... όπως, χτένα, ισιωτική, κραγιόν... οι στρατιώτες ορμούν έξω από το πλοίο και με εκπληκτική ταχύτητα έχουν ήδη πέσει στον βυθό. Πιασμένοι χέρι-χέρι κολυμπούν κάτω από την επιφάνεια...

Μα τι κάνουν! Με τόσο βάρος στις πλάτες τους δεν θα μπορέσουν ποτέ να ανέβουν! Απτόητοι συνεχίζουν να τρέχουν, κάτω από το νερό, για να προλάβουν τη βάρκα που έχει ήδη φύγει.
Κι εγώ έχω μείνει
ακόμη
στο κατάστρωμα.
Έντρομη να τους παρακολουθώ καθώς αγωνίζονται για το κοινό καλό.
Για ποιο καλό, είπατε;
Πες με δειλή, αλλά τα 'χω ήδη δώσει όλα.
Παραιτούμαι.
Θα πάω πίσω μαζί με τους άλλους λιποτάκτες, και ίσως σε αυτή τη νέα κατοχή να φτιάχνω κοσμήματα με ό,τι υλικά βρω μέσα στη μικρή κουζίνα για να ομορφαίνω τη μέρα των γυναικών που δεν θέλησαν να πέσουν στο νερό,
που διάλεξαν να μείνουν με το βλέμμα καρφωμένο στο παράθυρο.

Νέες και ηλικιωμένες, όλες μαζί, ντυμένες με κουρέλια, αλλά με όμορφα, πανέμορφα νέα δώρα,
αυτά που ετοιμάζομαι να τους χαρίζω, την ώρα που η θύελλα θα έχει απομακρύνει για τα καλά τη βάρκα και κάθε μας ελπίδα να ακολουθήσουμε τους δήθεν πολεμιστές, θα είναι πλέον λιωμένη, τσαλαπατημένη από τις αρβύλες τους που τόσο βιάστηκαν να βροντοχτυπήσουν πριν να φύγουν.
Δεν ξέρω καν γιατί πολεμάμε, λέω.
Προτιμώ να μείνω εδώ, στη μέση της θάλασσας.
Ήρεμη στο κέντρο του χάους.

Κι όσο τα ρούχα μου είναι ακόμα στεγνά, δεν θα φοβάμαι.
Μόνο όταν θα είναι απαραίτητο πια, αν η ζωή με κάνει πάλι μούσκεμα, ε τότε και μόνο τότε θα κολυμπήσω ξανά, μονολογώ, πλέκοντας βραχιόλια με κοχύλια που ξεβράζει η θάλασσα στο κατάστρωμα του πλοίου, καθώς η στάθμη του νερού, μέρα με τη μέρα, συνεχίζει να ανεβαίνει...

...2023