Το Γέλιο του Ιβίσκου

 

 

Το Γέλιο του Ιβίσκου

 

Όλοι κάτι θέλουν.

Να ποτίζω καλά τις τριάντα γλάστρες περιμετρικά του σπιτιού,

αλλά όχι τόσο καλά, ώστε να μη βραχεί

το φρεσκοπλυμένο ταξί

που θα μας πάει αύριο σε νέα μέρη.

 

Η γειτόνισσα βγαίνει στις δώδεκα τα μεσάνυχτα

και με προειδοποιεί ότι τα έχω βάψει σκούρα.

Κι εγώ στέκομαι σαστισμένη, με το ποτιστήρι στο χέρι

και το βλέμμα στον ξεραμένο βασιλικό,

αλλά και σ' εκείνη τη γλάστρα στη γωνία,

με τα γυμνά της ξύλα...

 

Ο νεογέννητος ιβίσκος σκάει ένα γέλιο βρεφικό.

Δεν το ξέρω ακόμα,

αλλά σε λίγες μόνο μέρες θα δεσπόζει, στην ίδια θέση,

ένα πανύψηλο, θεσπέσιο φυτό

με ζωηρά άνθη στα χρώματα του ήλιου

και καταπράσινο φύλλωμα

που θα με ευγνωμονεί και θα μου κλείνει το μάτι.

 

Την ώρα που η γειτόνισσα

θα δαγκώνει τη γλώσσα της στο απέναντι μπαλκόνι

και το φρεσκοπλυμένο ταξί με τις λάσπες στο καπό

θα φεύγει για τα νέα του μέρη,

κι εγώ με άλλο ταξί, σκονισμένο, θα έχω πάρει την αντίθετη κατεύθυνση.

 

Ενώ η μεγαλοκυρία του θεάτρου που δεν επέλεξε ποτέ

να παίξει θέατρο στη μεγάλη σκηνή,

παρά μόνο στην αυλή της,

θα καλωσορίζει τον νέο πλούσιο ένοικο

του διαμερίσματος με τις τριάντα γλάστρες.

 

Εκεί κρυμμένος, βρίσκεται ακόμη, φίλοι μου,

ο γελαστός ιβίσκος!

 

Στο σοκάκι με το άγνωστο όνομα,

πίσω από το κομμωτήριο που μένει ανοιχτό όλο το βράδυ.

Δίπλα στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου

και σ' εκείνη τη μικρή, την ερημωμένη,

που το όνομά της ξεχάστηκε πια,

στη θαμμένη πλατεία με τις προτομές των πολεμιστών

μιας εποχής θαμμένης κάτω από το παγοποιείο

που κάποτε έζησε την αίγλη του

πριν μεταμορφωθεί

σε ογκώδες ερείπιο και μνημείο -

παράξενη θέα για τους κατοίκους των γύρω διαμερισμάτων

και εκείνου με τις τριάντα γλάστρες,

στοιχειωμένες πια,

με ένα γέλιο υπόκωφο στο σοκάκι της ερήμου.