Οι ζωές μας, προσεχτικά υφασμένες στον αργαλειό

 

Οι ζωές μας,
προσεχτικά υφασμένες
στον αργαλειό

Λεπτές, περίτεχνα στριφογυριστές, λευκές και γκρίζες κλωστές, τέμνοντας η μια την άλλη αγκαλιάζονται. Συνάντηση δίδυμων ψυχών. Σκιές μικρών ταράνδων, αγγελικά πνεύματα που κατεβαίνουν λίγο κάτω από τους ώμους. 

Οι ζωές μας, προσεχτικά υφασμένες στον αργαλειό.

Ήταν η στιγμή που ήθελα να πετάξω από πάνω μου τα παλιά, τότε που σε είδα σε όνειρο. Ξέρεις, εκείνα τα κλασικά φούτερ, τα αρωματισμένα με την εφηβική θλίψη που παρατράβηξε και πλησιάζει τα τριάντα.

Δεν ήθελα τη νέα μόδα γιατί ένιωθα πως απλώς θα γίνω μια επανάληψη. Έτσι, αποφάσισα να διατηρήσω τον εαυτό μου, πλένοντας ξανά και ξανά τα ίδια υφάσματα μέχρι να τρυπήσουν. Και έτσι έγινε. Κάτι τρύπησε μέσα μου. Αισθάνθηκα άξαφνα πως από βαμβακερή αθλητική κάλτσα της άνεσης και της σιγουριάς, απέκτησα μια μεγάλη τρύπα στη φτέρνα και μια μικρότερη στο δάχτυλο. Όλα είχαν αλλάξει πριν το καταλάβω.

Αναγκάστηκα να κοιταχτώ στον καθρέφτη. Ήμουν μπλεγμένη μέσα σε εύθραυστα καλσόν και γάντια από δίχτυα ψαράδων.

Αλλά εσύ στο όνειρο ήσουν ανήσυχη για τα δώρα που δεν είχαν φτάσει ακόμα στο κιβώτιο των γονιών σου. Ξέρεις, η οικογένεια μας έχει βαρύνει υπερβολικά πολύ και ο τρόπος που στιγματίζουν γεγονότα και δραματοποιούν απλές κινήσεις αυθορμητισμού απασχολεί τη σκέψη μας σε τέτοιο βαθμό ώστε να γίνουμε κι εμείς χιλιοφορεμένες φούστες γυναικών του χωριού.

Τα ωραία ροζ πουλόβερ που θυμίζουν μαμά, άρωμα και νεανικότητα ταυτόχρονα, περνάνε στο τέλος από γυναίκα σε γυναίκα. Το ρούχο ίσως μείνει ακέραιο, αλλά το πρόσωπο αναγκαστικά αλλάζει. Το σώμα παίρνει νέο σχήμα. Τα μανίκια στενεύουν. Το ζιβάγκο πνίγει. Δεν μπορείς να στέκεσαι σε παπούτσια που σου μουδιάζουν τα πέλματα.

Πρέπει να κινηθείς, έστω και ξυπόλυτος. Και αν τρυπήσεις στα αγκάθια, δεν πειράζει, κάποιο νέο μεταξωτό φουλάρι θα σου δωρίσει η τύχη για να τυλιχτείς ξανά και να πεις… “Κέντημα κουτσοχέρας, πρωτότυπο!” Μπορεί ακόμα και να ανοίξεις σχολή για να διδάξεις τον τρόπο που κατάφερες να δέσεις τις ξεφτισμένες σου κλωστές, τόσο ομοιόμορφα που μόνο θαυμασμό μπορείς να εκπέμπεις.

Ήμουν έτοιμη να δεχτώ την αλλαγή. Μάλλον το ένιωσες. Ο μανδύας του μέλλοντος βγήκε από μια κούτα που διέσχισε χιλιόμετρα πάνω από τη γη για να φτάσει στα χέρια μου. Μαλακό και ζεστό μανίκι, με χρωματιστά κυβάκια – πολύτιμα βραχιόλια στους καρπούς. Η διακοσμητική κουκούλα αγκαλιάζει το σβέρκο και μου ψιθυρίζει ενθαρρυντικούς ύμνους για τη νέα διάσταση όπου μου επιβεβαιώνει πως κινούμαι.

✴

 

Πλεκτή ζακέτα, θεόσταλτη από τη Νότια Αμερική.