ΤΟ ΜΠΟΥΚΑΛΙ

 IX. Το μπουκάλι

Ήμουν ένα μπουκάλι με κλειστό πώμα.
Όταν το πώμα επιτέλους πετάχτηκε,
ξεχείλισε το νερό.
Με έπνιγε.
Μου έκλεινε το στόμα.
Τώρα μιλάω καθαρά,
γελάω ειλικρινά
και δεν γνωρίζω γιατί
και πώς,
είχα καταφέρει να σφραγίσω έτσι τον εαυτό μου.
Δεν αισθάνομαι πια πίεση στο στήθος
ούτε βάρος στους ώμους
ούτε τρέμουν τα πόδια μου.
Δεν στροβιλίζεται η σκέψη μου σε κλειστοφοβικά ασανσέρ.
Αγγίζω το παρόν, χωρίς να το σιχαίνομαι.
Ψηλαφώ τα σωματίδια του αέρα, δίχως να φοβάμαι πως θα τα σβήσω σε μία λάθος κίνηση.
Κάθε ανάμνηση φέρνει χαμόγελο
παρόλο που μέσα της, σκύβω το κεφάλι
Κάθε παρόρμηση με απομακρύνει όλο και περισσότερο
από το μπουκάλι
που πλέει στα ίδια του τα πελάγη
Κάθε λέξη μετατρέπεται σε οξυγόνο
να δίνει ζωή στην επόμενη
Στον βυθό φυτρώνουν κοράλια
διασωσμένα από τον κίνδυνο της εξαφάνισης
Στην επιφάνεια έρχονται κι άλλα μπουκάλια, των ανθρώπων που συναντώ.
Φυσαλίδες οι συζητήσεις μας
για να ξεχνάμε το μίσος
και να ανοίγουμε δρόμο στα σύννεφα
εξερευνώντας τα όρια
πέρα από της γης
τα σύνορα μιας μέρας.