ΟΛΑ ΚΑΛΑ

 VIII.  Όλα καλά

Δύσκολο να σκιαγραφήσω

την αγάπη μου για σένα

Απεριόριστα τα σημάδια,

απεριόριστες οι σιωπές

Έτσι αγγίζεις

τις πιο κρυφές μου χορδές

Να δεις πόσο βαθιά

θα σε αφήσω να με πονάς,

ενώ θα τραγουδώ

τις μελωδίες εκείνης

της παλιάς

κιθάρας στη γωνία

Από τα βάθη του πόνου,

δύσκολο να γίνω κατανοητή

Από το χαμόγελο που βλέπεις

ή φαντάζεσαι,

δύσκολο να λάμψει ο χρόνος

Ένα είδος χρόνου

που δεν στερεύει,

απεριόριστος και αυτός

Έχουμε περάσει

από τα όρια της τοξικότητας

Μεθάω

Μέχρι το αίμα

να γίνει νερό από άλλο πλανήτη

Νηστεύω

Μέχρι να ξεχάσω

ότι κάποτε μου έλειψες

Σε ήπια λαίμαργα

και δεν πρόκειται να αυτομαστιγωθώ γι' αυτό

Σε ρούφηξα σαν οπτασία

Αρνήθηκα να ανοίξω τα βλέφαρά μου

Ήσουν δίπλα μου

και φοβήθηκα να σε αγγίξω

γιατί δεν ήθελα να χαθείς

 

Σε κρατώ

με πείσμα

στη φαντασία μου

Ζωντανός ήχος

Εικόνα που ξέφυγε

από κάποιο παλιό βιβλίο

Και έπεσε

μέσα στα χέρια μου

Δεν ξέρω τι να κάνω τώρα

με αυτήν εδώ

να την τυλίξω σε ρολό

ή να την κρεμάσω

στον τοίχο της κουζίνας

Να κοιμηθώ μαζί της αγκαλιά

ή να την πετάξω στα σκουπίδια

Και να με σκότωνες

με τη δόση αυτή τη μεγάλη

τόσο δυνατή η παρουσία σου

για τον αδύναμο οργανισμό μου

πάλι θα έπινα

πάλι θα διάλεγα να μεθύσω

δίχως επιλογή

αυθόρμητα

πάντα διαλέγω να ναρκώνομαι

από ό,τι μου αρέσει

Απότομα επέστρεψες

Δεν κατάλαβα

σε ποιον αριθμό

αντιστοιχούσε το όνειρο της επιστροφής

Δεν πρόσεξα

αν υπήρχαν γύρω μου σημαίες

που έγραφαν με μεγάλα γράμματα

να προσέχω

Δεν αναρωτήθηκα

αν θα έφευγες ή αν θα έμενες

Δεν με ένοιαζε

τίποτα

περί της πραγματικότητας

καθώς έπινα

αργά

το ποτό μου

και με ζάλισε τόσο

που ξέχασα να τινάξω

από τα χώματα τις χορδές

και να πω ένα νέο τραγούδι

έτσι είπα πάλι εκείνο το γνωστό

και μου φάνηκε να μεταφέρομαι σε άλλο χρόνο

κάπου προς τα πίσω πήγαινα

αλλά υπήρχε παρόν στο όνειρο αυτό

και δυσκολεύτηκα να βρω τον δρόμο

για να συνδέσω τα σημεία του χάρτη

κάπως έτσι ξέμεινα στην άλλη πλευρά

μίας συρόμενης πόρτας

ανάμεσα σε ξένους

και σε μια θέση ακούνητη

που με γυρνούσε ολοταχώς προς τα πίσω

Μεθυσμένη κοιμήθηκα

και όταν ξύπνησα

χαμογελούσα ακόμη

από την έκσταση

Και να με σκότωνε

η δόση αυτή, της παρουσίας σου

πάλι ναι θα έλεγα

Όμως δεν πέθανα και ας ήπια λαίμαργα από την εικόνα σου

τα μάτια

το γέλιο

τη στάση

τα λόγια σου τα γνωστά

Αναστήθηκα για άλλη μια φορά

Μάλλον έχω πάθει ανοσία πλέον

Τρελή μέσα στην καθαρή λογική μου

Τολμηρή λίγο πριν λιποθυμήσω,

στο στιγμιότυπο προτού σε δω

Όμως δεν έπεσα

Ήθελα να το ζήσω με κάθε κόστος

Και δεν πλήρωσα τίποτα τελικά

Μάλλον μου το χρωστούσες

Έτσι, όλα καλά