X. Το όνομα μου
κοιτάζομαι στον καθρέπτη
Αυθόρμητα, ανοίγω το στόμα μου
αποφασίζω να μου μιλήσω
Απευθύνω τον λόγο σ' εμένα, σε δεύτερο πρόσωπο
Έτσι τριγυρνώ και ψεκάζω στο φυτό υγρασία
ενώ διασκεδάζω
με την προφορά του δικού μου ονόματος,
κάτι που σπάνια έχω την ευκαιρία
να απολαύσω
Τη γεύση των πέντε γραμμάτων,
απ' τον λαιμό προς τα χείλη
Μιλώντας σε εμένα, θα πω
Κουράστηκες Μαρία;
Ορίστε κυρία
Συνειδητοποιώ στιγμιαία πως το όνομά μου έχει κάτι το ειρωνικό
Ίσως γι' αυτό αισθάνομαι
ότι με ειρωνεύονται οι άλλοι
όταν με καλούν
Δεν φταίει η Παναγία
ούτε οι Ισπανίδες βασίλισσες
Ίσως να φταίει αυτό το 'ρο'
που έχει κάτι το προσποιητό
που παίζει παιχνίδια μέσα απ' τα δόντια
άλλοτε με αυτοπεποίθηση κι άλλοτε ντροπαλό
Ίσως να φταίει αυτό το 'α'
που αφήνει όλο υπονοούμενα
Το 'Μα' που στάζει μέλια και αμφιβολίες
Το 'ι' που σοκάρει, με πράγματα απλά
κοινά και ανθρώπινα
Μαρία
Το όνομά μου έχει κάτι το ειρωνικό
Τώρα κατάλαβα γιατί αισθάνομαι άβολα
στις προσφωνήσεις
Τι να φταίει κι η Μαρία;
ΑπάντησηΔιαγραφήΜες στα βρύα, μες στα κρύα
Πάντα η ίδια ιστορία
Γύρω γύρω τα θηρία
(Τιμωρία; σωτηρία;)
Να μη δίνουν διορία
Να σε στέρνουν εξορία
Να σε θεωρούν παρία
Ώσπου - φτου ξελευθερία -
με το ένα δύο τρία
Νέα ξεκινάς πορεία.
Και θεού δεν έχεις χρεία.
Υπέροχο, Σόνια! Το όνομα Μαρία ταιριάζει παντού, όπως είπα αστειευόμενη σε μια φίλη όταν μπερδεύτηκε και αποκάλεσε με το δικό μου όνομα, μια τρίτη φίλη. Γενικεύοντας, ας πούμε ότι όλες οι γυναίκες έχουν μια "Μαρία" μέσα τους, εννοώντας... τα κοινωνικά δεσμά και τη δύναμη για απελευθέρωση, που κουβαλάνε αυτά τα πέντε γράμματα στη σειρά μέσα από την ιστορία τους.
Διαγραφή