ΣΕ ΓΗ ΚΑΙ ΟΥΡΑΝΟ

 

 

-- Σε Γη Και Ουρανό --

 

 

Όλη της την ζωή δεν είχε συνειδητοποιήσει αυτό που σύντομα θα αναγκαζόταν να δει, τόσο απότομα, σε μία στιγμή. Στη στιγμή εκείνη που άφηνε το κορμάκι της αγαπημένης της, για λίγο, κουλουριασμένο μονάχο του στο αυτοκίνητο, ώστε να τρέξει στο σπίτι να πλύνει το πρόσωπό της, να συμμαζέψει τις πλημμύρες δακρύων που έρεαν ανελέητα, λες και από κάποιου είδους αόρατη ανοιχτή πηγή, να σταματήσει τον χρόνο που έτρεχε τόσο βιαστικά και να σκεφτεί. Για μια στιγμή.

Έτρεχε όμως με το πιο αργό της βήμα. Ο χρόνος έχανε τη σημασία του. Ο χρόνος είχε παγώσει. Στη σύντομη διαδρομή από την ορθάνοιχτη πόρτα του αυτοκινήτου προς την καγκελόπορτα της αυλής, θυμήθηκε το χθες σαν να ήταν το σήμερα και είδε το αύριο να γυρίζει προς τα πίσω στο τώρα. Και ένιωσε το βάθος του κενού χώρου να βουλιάζει στα σωθικά της και να τα ρουφάει προς τα πίσω αφήνοντας ένα αλλόκοτο μαύρο κενό να χάσκει μέσα στο στομάχι της.

Έσπρωξε την καγκελόπορτα και διέσχισε την ξασπρισμένη αυλή με τη γειρτή λεμονιά και τα μισογκρεμισμένα μπετά στα πλάγια της εισόδου, νιώθοντας αυτό το πρωτόγνωρο συναίσθημα να αναδύεται μέσα της. Δεν χρειαζόταν να κάνει γρήγορα. Η σκυλίτσα της δεν την περίμενε λαχανιασμένη από την αγωνία πίσω στο παρκαρισμένο αυτοκίνητο. Αλλά, μόλις θα άνοιγε αυτήν εδώ την δεύτερη πόρτα προς το εσωτερικό, δεν θα την έβρισκε ούτε μέσα στο σαλόνι ή στο υπνοδωμάτιο για να την καλωσορίσει εγκάρδια, όπως έκανε πάντα, κουνώντας την ουρά και ορμώντας προς το μέρος της, με το κουδούνισμα της κρεμαστής μεταλλικής ταυτότητας να ηχεί σε κάθε παιχνιδιάρικο τίναγμα των αυτιών της. Δεν θα ήταν ούτε καν στην κουζίνα για να στριφογυρίσει ξανά κοντά στα πόδια της, σε κάθε επόμενο βήμα, σε κάθε νέα κίνηση. Έτσι, που γίνονταν ένα.

Μα κάποτε της το είχαν πει, δεν είχε δώσει σημασία. Της είχε φανεί αστείο. Την είχαν διώξει από ένα διαμέρισμα γιατί επιτρεπόταν μόνο ένα άτομο, ενώ εκείνη ήταν δύο άτομα, όπως της είχαν πει.

Τώρα, αν και ο χρόνος την χτυπούσε αλύπητα, εκείνη συνειδητοποιούσε πώς είναι να είσαι μονάδα. Είχε χάσει ένα κομμάτι. Είχε μείνει άδεια. Κενή. Και αυτό το κομμάτι θα της έλειπε από εδώ και πέρα για πάντα και θα ήταν αναγκασμένη να ζει έτσι. Τόσο βίαια μισή... Και πώς να ζήσει από εδώ και πέρα ως μονάδα, όταν το μόνο που είχε γνωρίσει ήταν το πώς είναι να είσαι διπλός...

Μία εκεί, μία εδώ. Είχε χωριστεί σε γη και ουρανό.