ΔΕΝ ΜΙΛΟΥΣΑ

 17

 “Δεν μιλούσα”

Την ώρα που σε άκουγα, δεν μιλούσα.

Αφού τα είχες πει όλα

και δεν σου έμενε τίποτα άλλο να πεις,

κοίταξα τη θάλασσα.

Εσύ σηκώθηκες να φύγεις,

δεν σε ακολούθησα.

Έφτυσα την τσίχλα που μασούσα

όση ώρα μίλαγες εσύ

και την κόλλησα

κάτω απ' το παγκάκι

όπου καθόμασταν,

για να κοιτάει τη θάλασσα,

την ώρα που θα λέει,

“λυπάμαι”.

Και να σχολιάζει χίλια δυο πράγματα,

απαντήσεις,

σε όλες αυτές τις σκέψεις σου, στις λέξεις σου,

σε κάθε δική σου απόπειρα

απόδοσης

μιας δικαιολογίας.

Την ώρα που μιλούσες, δεν μίλησα,

γιατί μασούσα τσίχλα.

Μα κοίταζα τη θάλασσα,

που έλεγε όλη την αλήθεια.