ΘΥΜΑΣΑΙ;

 11

Θυμάσαι, τότε που ήμασταν παιδιά;

Θυμάσαι που γελούσαμε σαν παιδιά;

Θυμάσαι που μου κρατούσες το χέρι;

Θυμάσαι που με σήκωνες στον αέρα;

Θυμάσαι;

Θυμάμαι που μου έκλεισες την πόρτα,

και το γέλιο έσβησε απ' τα χείλη μου

Θυμάμαι που ένιωσα τα δάχτυλά σου

να γλιστρούν απ' τα δικά μου

και μου έλειψες πριν ακόμη φύγεις

Θυμάμαι που σου έπεσα απ' τα χέρια

και μάτωσα, σαν παιδί

Θυμάσαι;

Θυμάσαι πως κι εσύ ο ίδιος το ήξερες,

πως δεν μπορούσα να σ' εμπιστευτώ;

Θυμάσαι που μου ορκίστηκες

και πάτησες τον όρκο σου στο σκοτάδι;

Θυμάσαι που θύμωσες,

με τα ίδια σου τα ψέματα;

Θυμάσαι;

Θυμάμαι πως μου έκοψες το γέλιο

και το παιχνίδι τέλειωσε

Θυμάμαι πως ξεπούλησες

το φιλί μας

Θυμάμαι πως με τις πράξεις σου

με έδιωξες

και δεν ήμασταν πια φίλοι

Θυμάμαι...

Θυμάμαι πως κάποτε ζούσαμε σαν παιδιά

στον παράδεισο

Θυμάμαι πως μου είπες

πως δεν θα με ξεχνούσες ποτέ,

και αν δεν το είπες,

το ένιωσα,

και αν δεν το ένιωσα τότε,

το έμαθα μετά

και τώρα το ξέρω

πως το παιχνίδι δεν τελειώνει ποτέ

Θυμάσαι;

Θυμάσαι το παιχνίδι μας;

Το γέλιο μας, το θυμάσαι;

Έλα, έλα να γίνουμε πάλι φίλοι

και να διεκδικήσουμε ξανά,

να αγοράσουμε πάλι

εκείνο το φιλί μας

και να πούμε αστεία

για τα χείλη μας

να γελάσουν ξανά

Έλα, έλα να με σηκώσεις πάλι στον αέρα

και αν δεν το κάνεις,

θα σε σηκώσω εγώ

και σου τ' ορκίζομαι,

δεν θα πέσεις να χτυπήσεις

σαν παιδί, δεν θα κλάψεις

Έλα, άνοιξε πάλι εκείνες τις πόρτες

και φέρε τα δάχτυλά σου να πλεχτούν

μες στα δικά μου

να σε κρατώ απ' το χέρι

Έλα να σου πω ένα αστείο που θυμήθηκα

και μπορεί να το θυμάσαι κι εσύ

Μόνο μη θυμώσεις αν είναι ψέμα,

αθώο θα 'ναι

για να γελάσουμε,

σαν παιδιά