ΠΛΑΣΜΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

 

10

 Πλάσμα της σιωπής

Σε ακούω, πλάσμα της σιωπής

καμωμένο από αμέτρητους χτύπους και ανάσες

Σε ακούω, πλάσμα μελωδικό

των ασμάτων της καρδιάς

ακούραστης, στα βάθη του χρόνου

Σε ακούω που σηκώνεσαι τα βράδια

και σέρνεις εδώ κι εκεί το σεντούκι με τις νότες

Σε βλέπω απέναντί μου να κινείσαι στο σκοτάδι

ν' αγγίζεις το παράθυρο, τραβώντας τις κουρτίνες

Βρίσκω το αποτύπωμά σου στο τζάμι το πρωί

Όταν κάτω απ' τις κουβέρτες ξανά έχεις κρυφτεί

κάνοντας πως κοιμάσαι

Σε παρατηρώ, πλάσμα της νύχτας,

της λησμονιάς και των ευχών

πλάσμα της προσευχής και του ονείρου

Και σου μιλώ, πλάσμα, εσύ

αδύναμο και φοβισμένο

Σε προσκαλώ, λοιπόν, να βγεις

να 'ρθεις εδώ μπροστά μου

μ' όλη τη δύναμη που έχουν τα πνευμόνια που σου δάνεισα,

μέσα απ' το στέρνο μου να πεταχτείς,

πάλι εδώ στο παράθυρο, στάσου στο μπαλκόνι,

κοίτα τον δρόμο να ανοίγεται

και μίλα!

Φώναξε με κραυγές, γέλια ή δάκρυα,

ό,τι σου βγει, δεν με πειράζει,

μόνο να κάνεις σαματά!

Και σ' το υπόσχομαι, στον ρυθμό σου, εγώ θα χορέψω

Έπειτα, μην ξεχνάς, αφού τα βγάλεις από μέσα σου όλα,

άνοιξε κι εκείνο το σεντούκι με τους θησαυρούς,

εκείνο που το σέρνεις όλη νύχτα γύρω γύρω

και με τη μέρα το κρύβεις κάτω από το φως

Βγάλ' το απ' την κρυψώνα του,

εκείνο που όλη νύχτα τραγουδάς

και δεν μ' αφήνεις ούτε λίγο να ξεκουραστώ

Σε ακούω, πλάσμα της σιωπής

Άσε ελεύθερη τη φωνή σου

Χρόνια με ταλαιπώρησες, ήρθε καιρός να μιλήσεις