ΠΡΟΣΚΛΗΤΗΡΙΟ

 9

Προσκλητήριο

Αφιερωμένο στο “λουλούδι” μου

Ανυπόφορο να την κοιτώ

τόσο άδεια

θλιβερή

εκείνη η γωνία

Η απουσία σου αισθητή

Έναν ήχο ψηλαφώ

στο παράθυρο

που σε φυσούσε

Τις νύχτες που κρύωνες

Τώρα θα ζεσταινόσουν

Βαρύ,

σύννεφο κάλυψε

τα σημεία όπου πατούσες

Δεν με άφησες εσύ

το ξέρω

ακόμη με προσέχεις

και σου μιλώ

θα σου μιλώ

ακόμη

όσο αντέχεις

Σύννεφο κάλυψε τη Γη

δροσερό απ΄ τα δάκρυά μου

Φούσκωσε κι έριξε

βροχή

την αγκαλιά μου

Σταγόνες έπεσαν παχιές

κλάματα χωρίς πόνο

Ιερό

λουλούδι φύτρωσε

στο πάτωμα του σπιτιού

Θυμίζει κλώνο

ανθούριο ή ορίανθος

αγριο-

τριανταφυλλιά

Πράσινα φύλλα θρέφονται από την υγρασία

της απώλειας

Κόκκινα πέταλα

του θάρρους

με χαιρετούν με σκοπιμότητα

Με συναντάς ξανά

εδώ

μέσα στη φύση

Πίσω απ' τους ίδιους τοίχους

Ανθίζεις

και δεν μου λείπεις

Με ακουμπάς και μου μιλάς

κουνώντας φύλλα και πίνοντας νερό

Μόνο νερό

Σύννεφο γίνεται η αγκαλιά μου

να σε δροσίζει τακτικά

να μη διψάς και χάνεις την ηχώ σου

Να περπατάς στα δωμάτια

και να κοιμάσαι

δίπλα στο παράθυρο,

στη γωνία

της φύσης

που σε γέννησε και σε ξαναγεννάει

Μαζί για πάντα

εδώ κι εκεί

όπου κι αν είσαι

θα σε ακολουθώ

Όπου κι αν είμαι

σε προσκαλώ

να μου χτυπάς το τζάμι σαν βροχή

και να ξαπλώνεις πάντα

να ζεσταθείς κοντά

στη ζωντανή καρδιά μου