ΑΓΡΙΟ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ

 

 

 

 12

Άγριο Τριαντάφυλλο

Μου έδωσες και δάγκωσα ένα τριαντάφυλλο

Τα αγκάθια του έμπηξα μέσα στα χείλη μου

κόκκινο αίμα χύθηκε για σένα

Κάποτε ήμασταν δύο

μα τώρα

τρία γίναμε

Ροδοκόκκινα πέταλα

μυρίζουν μέταλλο και γίνονται ρυάκι

με παρασύρουν στη δίνη του πόθου

στη δύναμη του ποτέ

Εγώ ποτέ

Εσύ ποτέ

Εκείνη

Φύγαμε τόσο γρήγορα από τη γλάστρα όπου είχαμε ριζώσει

θα ήταν ένα χέρι

πάντα ένα χέρι είναι

που σε γραπώνει

και δεν σ' αφήνει ούτε λέξη να πεις

σε αρπάζει και σε κόβει από τη βάση σου

ούτε αντίο στα διπλανά λουλούδια, δεν προλαβαίνεις

τρέχεις

ασταμάτητα

μέχρι να φτάσεις

μακριά

όσο πιο μακριά ένα λουλούδι μπορεί να φτάσει

 

Σε βοηθούν οι άνεμοι

και οι άγγελοι με τα χρυσά φτερά

όχι εκείνοι με τα βέλη τα κόκκινα

όχι

μόνο οι άγγελοι με τα χρυσά φτερά

Σταγόνες αίματος στον αέρα

με σηκώνουν από το έδαφος

ένας στον κάθε ώμο

απ' τα μαλλιά με κράτησαν άλλοι τρεις

τρεις

όπως εμείς

 

Δεν ξέρεις τι θα πει φωτιά

αν δεν έχεις δει πώς είναι

από το δύο, τρία να γίνεσαι

από το ένα, μηδέν

μηδενικό και μύθος

αστέρι

φωτιά

 

Σε ένα πηγάδι έσκυψα καθώς καιγόμουν

να πιω

και έγινα άγαλμα

πάγος στο σκοτάδι

 

 

Το πρωί, λιωμένο τριαντάφυλλο

με μάτια από φωτιά πλασμένα

και αγκάθια, ψεύτικα, έτσι για το θεαθήναι

Δεν ξέρεις τι θα πει φωτιά

αν δεν έχεις πεταχτεί μέσα σε ξερά χόρτα

ξεχασμένο στολίδι

ανάμνηση που ξεθωριάζει

πίνακας, πορτραίτο σιωπηλό,

με μάτια ανοιχτά, καρφωμένα

στον ουρανό

---

μα όταν το αρχαίο πνεύμα ξυπνά

φόβος και τρόμος

σ' εκείνο το χέρι

που από το δύο, τρία έφερε

από ένα, μηδέν άφησε!

Έξω από το ανθοδοχείο σου

μακριά από το γραφείο σου

πέρα μακριά από το παράθυρό σου,

μακριά

τόσο μακριά,

που δεν θυμάσαι πια ούτε τον δρόμο για τον γυρισμό

ξεχασμένος

Φόβος και τρόμος

στα χέρια εκείνα

που κόβουν λουλούδια

και σκορπίζουν τα ματωμένα τους πέταλα στον αέρα

για τους χρυσούς αγγέλους

να μαζέψουν

Φόβος και τρόμος για όσους

τα πνεύματα της φωτιάς

ξυπνούν

πάντα ξυπνούν

και αγκάθια στέλνουν, που είναι από άλλη μάνα

και πονάνε

κάπως αλλιώς,

εξ αποστάσεως

 

 

Ένα, δύο, τρία

και μηδέν

στο μηδέν,

αρχίζεις να ανεβαίνεις...

Φόβος και τρόμος

στο χέρι εκείνο

που τα αγκάθια θα αισθανθεί

αργά

πολύ αργά

και στο χώμα μόνο του θα βουλιάξει

χωρίς ανάσα

ήρθε το τέλος

Το λουλούδι

ανάσταση

η φωτιά

ζέστη

το παρελθόν πνίγηκε

και το σκουπίδι ανέκτησε αξία

πολύτιμο ρουμπίνι, όχι

όχι πια αίμα και φωτιά

πολύτιμος λίθος άλλου χρώματος

Σμαράγδι

Ξέχασα τα ματωμένα μου λουλούδια

δεν θυμάμαι ούτε τους ηλίανθους

ούτε τα χρυσαφικά στο μπαούλο

μόνο τον ήλιο

 

 

 

Μου έδωσες και δάγκωσα ένα άγριο τριαντάφυλλο, το θυμάμαι αυτό

Αίμα έγινα και απλώθηκα στον ουρανό

Φωτιά και μύθος για σένα

μα όταν ξύπνησα

σκόνη γύρω μου

Στάχτη

και ήλιος

σκόνη

Μόνο τον ήλιο

ακολουθώ,

και από το μηδέν, ανεβαίνω