ΤΟ ΜΙΣΗΤΟ ΠΡΟΦΙΛ

 

6

 Το Μισητό Προφίλ

Με παρατηρούσε και το ένιωθα. Το βλέμμα του με ακουμπούσε σε κάθε σπιθαμή του προσώπου, από το μέτωπο έως το πιγούνι. Τα δάχτυλά του άγγιζαν νοητά τις γραμμές του λαιμού μου και με διέταζαν τηλεπαθητικά να κάνω πίσω τα μαλλιά μου για να με δει καλύτερα.

Με χάιδευε για ώρα με το βλέμμα του, τόσο ήρεμα και προσεκτικά, μην τυχόν και χάσει καμία λεπτομέρεια κάποιας ιδιαιτερότητάς μου.

Δεν θυμάμαι αν τα βλέμματά μας συναντήθηκαν έστω και μία φορά. Είμαι σίγουρη πως εάν είχε συμβεί κάτι τέτοιο, θα έκλεινε αμήχανα τα βλέφαρά του και θα είχε στρέψει στο δευτερόλεπτο την προσοχή του κάπου αλλού, όσο χρειαζόταν για να πεισθώ πως δεν με παρατηρούσε και να αποστρέψω κι εγώ το δικό μου. Μόνο από τα πλάγια, από θέση ασφάλειας, μπορούσε να με κοιτάζει για ώρες ατελείωτες.

Καλύτερα για εμένα, βέβαια, αφού επέλεγα να του επιτρέπω την ελεύθερη πρόσβαση και περιπλάνηση στο προφίλ μου, όσο ήλπιζα και προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου πως ήταν απλώς ιδέα μου. Πως τίποτα απ' όλα αυτά δεν συνέβαινε. Δεν ήταν παρά μόνο μία χαζή ιδέα.

Κάθε εσωτερικός αντίλογος, σιώπησε, όταν το επόμενο απόγευμα με συνάντησε μέσω φίλης, στο ντονατσάδικο. Πρέπει να είχα μαρούλι στα δόντια μου από ένα σουβλάκι που είχα φάει νωρίτερα, αλλά δεν φάνηκε να τον ενόχλησε το χαμόγελό μου. Μόνο το υποτιμητικό μου ύφος προς εκείνον, και τα ψυχρά, αλλά ευγενικά μου λόγια καθώς του έκανα απολύτως ξεκάθαρο πως δεν έβρισκα τίποτα το ενδιαφέρον ούτε στο αμφάς ούτε στο προφίλ του, ούτε φυσικά και σε αυτό το απεχθές σκίτσο που κρατούσε στα χέρια του και μου έδειχνε μέσα από εκείνο το μεγάλο μλοκ ζωγραφικής του, εκλιπαρώντας με, με το λυπημένο του ύφος, να το δεχθώ τουλάχιστον ως δώρο.

Δεν το δέχτηκα, φυσικά, ούτε καταδέχτηκα καμία του λέξη. Ήμουν μόλις δεκαοχτώ χρονών. Απέκρουσα κάθε του αίσθημα και έκλεισα κάθε είσοδο προς την καρδιά μου. Έφυγα με το μαρούλι στα δόντια, γελώντας με την ψυχή μου, κολακευμένη ελάχιστα, και απείρως θυμωμένη. Στο τέλος, ίσως και κάπως απογοητευμένη που δεν ήταν στη θέση του εκείνος που εγώ θα άντεχα ώρες και ώρες να κάθομαι σε μια γωνία, να τον παρατηρώ από απόσταση και να τον ζωγραφίζω... Να τον ζωγραφίζω... με τέτοια, τρομακτική ακρίβεια, χωρίς φίλτρα... Τι τρομερό!

Με είχε ερωτευτεί και είχε καταφέρει να λατρέψει και να απαθανατίσει κάθε στοιχείο που αποτελούσε μέρος του δεξιού μου προφίλ (ή μήπως ήταν του αριστερού;). Είχε τρυπώσει με αναίδεια στον καθρέφτη μου, είχε αρπάξει ό,τι είχα, ακριβώς όπως ήταν, ύστερα από προσεκτική μελέτη, και είχε το θράσος να το απεικονίσει επάνω σ' ένα κομμάτι χαρτί.

Μάλιστα, δεν ήταν σε οποιοδήποτε χαρτί, αλλά σε μία σελίδα από το δικό του μπλοκ ζωγραφικής, ένα χαρτί που θα κρατούσε για πάντα κλειδωμένο στο δικό του συρτάρι!

Βέβαια, ίσως να μπορούσα να του το είχα πάρει... Μα για εμένα ήταν ακόμη πιο φριχτό να το κρατάω στα χέρια μου.

Δεν με είχε εξιδανικεύσει. Με είχε πετύχει με περισσότερη ακρίβεια απ' ό,τι ήμουν προετοιμασμένη να δεχτώ. Με έβλεπε πεντακάθαρα και είχε καταφέρει να με ερωτευτεί για αυτό ακριβώς που ήμουν. Αυτό που εγώ μισούσα και ήθελα να κρύψω με κάθε κόστος.

Τις ατέλειες που φοβόμουν να μην προσέξει κανείς, τις είχε ερωτευτεί. Φτιάχνοντας αυτή τη ρεαλιστική απεικόνιση, όχι μόνο με ανάγκαζε να με δω έτσι όπως ήμουν, αλλά χωρίς να ζητήσει την άδειά μου, τις είχε κλέψει ύστερα από ώρες παρακολούθησης. Είχε κλέψει όσα μισούσα πάνω μου και πλέον δεν θα μπορούσα ποτέ να του τα πάρω πίσω για να τα κρύψω ξανά σε ασφαλές σημείο.

Ήμουν μόλις δεκαοχτώ.

Χρόνια μετά, κατάλαβα πως ο νεαρός ζωγράφος είχε εντοπίσει εκείνο που θα χρειαζόμουν πολύ καιρό για να αντιληφθώ, τη φυσική ομορφιά μου. Αυτό που κάθε νέα κοπέλα αργεί να αναγνωρίσει.

Αλλά με αυτά που γράφω τώρα, αγαπώντας κι εγώ με τον τρόπο μου, εκείνη τη δική του αδυναμία, ίσως και να τον εκδικούμαι, ίσως να κλέβω έτσι, αναγνωρίζοντας την αξία της πράξης του, κάτι από εκείνον, ένα παλιό του μυστικό που δεν θα ήθελε ποτέ κανείς να το μάθει.