ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΣΩΜΑ

“Το να παίζεις με τις λέξεις

είναι σαν να πατάς πλήκτρα πιάνου.

Το να γράφεις είναι σαν να παίζεις με τις λέξεις.

Άρα, η γραφή είναι είδος μουσικής. Η μουσική της σιγής.

Την ακούς πίσω από τ' αυτιά, στο μυαλό και στο σώμα.

Δεν μπορείς να την αγγίξεις,

μα δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει.”

 7

Το Χαμένο Σώμα

Σε μία καρέκλα στη γωνία. Εκεί με είχαν τοποθετήσει. Ήμουν πολύ καλά τακτοποιημένη και όλοι θεωρούσαν δεδομένη αυτή τη θέση μου. Όταν έκανα οποιαδήποτε ελάχιστη κίνηση για να ξεμουδιάσω, όπως το να φέρω το ένα πόδι πάνω στο άλλο, για παράδειγμα, ή να ακουμπήσω πιο άνετα την πλάτη μου, τότε, τα ποδαράκια της καρέκλας έβγαζαν έναν ήχο ως ειδοποιητήριο για όλους τους άλλους. Με το τρίξιμο, κεφάλια γύριζαν αμέσως προς το μέρος μου.

Σε μία τέτοιου είδους κίνηση, αυθόρμητη και αθώα, είδα ένα κερί από το πλήθος να στρέφεται κατά πάνω μου.

Τα ιδρωμένα μου μάγουλα φωτίστηκαν.

Απέσυρα τα μάτια, ξαφνιασμένη. Ζέστη πολλή και πλήθος, ασφυκτικά είχαν γεμίσει το στήθος μου.

Χαμήλωσα το βλέμμα και προσπάθησα να τους αγνοήσω, παριστάνοντας πως συνέχιζα να διαβάζω το βιβλίο μου, όσο πιο αθόρυβα ήταν ανθρωπίνως δυνατό. Μόνο το θρόισμα της σελίδας ακουγόταν, το σημείο επαφής των δαχτύλων μου με τις λέξεις, μόνο, ο ήχος των τυπωμένων λέξεων από τα πλήκτρα του συγγραφέα μέχρι τη μελωδία των συλλαβών τους μέσα στη σκέψη μου, που κάλυπταν με έναν ανεπαίσθητο ρυθμό τη μεγάλη αίθουσα.

Ψίθυροι ξεχύθηκαν γύρω μου, καλύπτοντας τη μουσική του μυαλού μου.

Γίνονταν πιο έντονοι, όλο και πιο έντονοι, με περικύκλωναν ψίθυροι που μετατρέπονταν σταδιακά σε φωνές, δυνατές και θυμωμένες!

Απορροφημένη από το κείμενο και εκνευρισμένη από τα σχόλια τους, ξέχασα τον ρόλο της σιγής μου.

Έκλεισα απότομα τα αυτιά μου και το βιβλίο μου έπεσε στο δάπεδο με κρότο, καθώς σηκωνόμουν όρθια, μετά από τόσο καιρό.

Η φασαρία μου διέκοψε την ψιθυριστή οχλοβοή.

Ακούνητα χείλη, χαλαρωμένα, μισάνοιχτα. Μάτια μαρμαρωμένα, τεντωμένα δάχτυλα προς κάτι πάνω από το κεφάλι μου, πίσω μου. Καθώς γύρισα να δω, η καρέκλα έσπασε.

Στον τοίχο, σερνόταν η σκιά μου. Κομμάτια ξύλου στη γωνία που άρπαξαν φωτιά, και η σκιά μου που φλεγόταν! Η φωτιά κατάπινε γρήγορα τα ξύλα της καρέκλας. Κινήθηκα λίγα βήματα μακριά, ώστε να σώσω πρώτα τη σκιά μου. Γύρω μου, τα βλέμματα παρέμεναν έκπληκτα.

 

“Δεν υπάρχει τίποτα πια για εμένα εδώ.”

 

Αυτό είπα. Δυνατά και καθαρά. Δεν ξέρω τι σκέφτηκαν ή τι αισθάνθηκαν. Λύπη, χαρά ή αδιαφορία;

Το σίγουρο είναι πως δεν περίμεναν αυτή την εξέλιξη.

Περνώντας αργά, μπροστά από τον καθέναν τους με τη σειρά, έσβησα ένα, ένα τα κεριά τους. Το δωμάτιο βυθίστηκε στο σκοτάδι. Μόνο η φωτιά στη γωνία κρατούσε ακόμα λίγο φως.

 

Η σκιά μου εκτινάχθηκε στον απέναντι τοίχο. Την πλησίασα με σταθερό βήμα. Η σκιά μεγάλωνε και δυνάμωνε, ενώ η φωτιά πίσω μου έσβηνε.

Δεν αντιδρούσε κανείς, τι παράξενο!

 

Άγγιξα τον κρύο τοίχο, το χέρι της σκιάς μου, ώστε να κάνουμε μια συμφωνία.

Την ίδια στιγμή, ο άνεμος άνοιξε απότομα την πόρτα απ' όπου έτρεξα έξω στη νύχτα, αφήνοντας πίσω μου μόνο καπνό και στάχτες. Δεν είπα αντίο. Δεν ήμουν ποτέ στ' αλήθεια εγώ.

 

Από τα καυτά απομεινάρια στη γωνία, η σκιά είχε ξαναβρεί το χαμένο της σώμα.