Ο ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ ΤΩΝ ΡΟΜΑΝΤΙΚΩΝ

3 

Ο Περίπατος Των Ρομαντικών

Κάθονταν ο ένας δίπλα στον άλλον, στο ίδιο μέρος όπου είχαν ονειρευτεί ο ένας τον άλλον, στον ίδιο τόπο όπου είχαν ανταμώσει και είχε στραφεί με πάθος και ελπίδα ο ένας στα μάτια του άλλου.

Γνωρίζοντας τις αποχρώσεις, τις εντάσεις του βλέμματος, τις γραμμές γύρω από τα βλέφαρα και τον τρόπο που εκείνα στρέφονταν και αποστρέφονταν αντιδρώντας στο περιβάλλον. Κάποτε είχαν φτάσει στο αποκορύφωμα του ρομαντισμού, ήταν κάπου πίσω στο χρόνο εκείνη η στιγμή, μα ήταν κάπου εδώ κρυμμένη στον ίδιο δρόμο όπου περπάτησαν πάνω κάτω, πολλές φορές, κατά μήκος των κυμάτων, μέσα σε κάθε εποχή του χρόνου, με τον άνεμο να φουντώνει κι άλλοτε να γαληνεύει, με τον ήλιο άλλοτε να χάνεται και πάλι πίσω να επιστρέφει. Με τη φύση, να ντύνεται με τα ωραιότερα φορέματα και αρώματα, και άλλοτε να γδύνεται χωρίς ντροπή, βέβαιη πως και πάλι θα κερδίσει τον θαυμασμό.

Ώσπου οι καλύτερες στιγμές του πάθους χάνονται κι έρχεται ένα ξημέρωμα εκεί στο ίδιο μέρος, στο μονοπάτι των σκέψεων, των επιθυμιών, των αντιθέσεων και των ομοιοτήτων που ένα βλέμμα φτάνει για να δεις πως το όνειρο που τόσο πολύ το μεγάλωσες μέσα στους άσκοπους περιπάτους σου στη φύση, κατά το ηλιοβασίλεμα αλλά και μετά τη δύση, τ' όνειρο εκείνο που εισακούστηκε ως προσευχή και ήρθε και γεννήθηκε μπροστά στα ακούραστα πόδια σου, τ' όνειρο εκείνο που ο άνεμος σου το 'φερε ως αγγελιοφόρος του φεγγαριού που σ' έβλεπε να γυροφέρνεις τόσο μόνος κάτω από τ' αστέρια και να κοιτάς με τόση λαχτάρα το στραφτάλισμα της θάλασσας όταν γλίστραγε αργά πάνω στην άμμο, τ' όνειρο εκείνο ζωντάνεψε για να μπορέσει επιτέλους να πεθάνει.

Και οι καλαμιές σε βρήκαν τόσο αστείο που γέλασαν και κοίταξαν με περιέργεια να δουν τι θα κάνεις τώρα που ο κόπος σου, τα τόσο ονειροπαρμένα βήματά σου σε έβρισκαν τελικά σε έναν προορισμό, αλλά και πάλι θα τον άφηνες πίσω για να ξανακάνεις το συνηθισμένο σου πήγαινε-έλα, αδιάλλακτος και πεισματάρης. Στάθηκαν σε μια στιγμή ακίνητες να σε παρατηρούν.

Είχε έντονο άνεμο τη μέρα που βρέθηκαν οι δυο ρομαντικοί στο χιλιοπερπατημένο μονοπάτι. Μα όταν το πάθος έσβησε και κάθε βλέμμα αποστρεφόταν πια το ένα το άλλο, ή κοίταζε κατάματα λες και δεν του έφερνε πια καμία αίσθηση αμηχανίας, λες και κοιτάζονταν δυο τοίχοι, τόσο άδειοι από όνειρα, τότε, τα σύννεφα έκαναν στην άκρη και το φεγγάρι βγήκε να τους φωτίσει με λύπηση, καθώς κήδευαν όλα εκείνα που κάποτε είχαν αναστήσει.