Η επιστροφή της Άναμπελ Λη

 

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΑΝΑΜΠΕΛ ΛΗ - ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ - ΤΑΙΝΙΑ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ

Για λίγο, μπήκα στη θέση ενός φαντάσματος που ταλαιπωρεί τον ονειροπόλο ποιητή και τον γεμίζει με τύψεις για υποσχέσεις αγάπης που δεν μπόρεσε να τηρήσει. 

Η νεαρή αγαπημένη του έφυγε από τη ζωή, αλλά εκείνος δεν βρίσκεται πια πουθενά. Eίναι μετέωρος ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο. Δεν κατάφερε να την κρατήσει ζωντανή (ούτε την ίδια, ίσως ούτε την αγάπη του) και δεν αφήνει τον θάνατο να του κλέψει το σημαντικότερ που έχει: μια θλιμμένη ονειροπαρσία για μια αγάπη που ίσως ήταν αληθινή και ίσως είναι ακόμα ζωντανή. 

Το φάντασμα τρέφεται από την αδυναμία του ποιητή και την κλίση του προς τις άσκοπες φαντασιώσεις, ζωντανεύοντας μέσα από τη δική του δυσκολία αναπνοής. Κλέβει ζωή αυτή, κλέβει θάνατο εκείνος. Γιατί ορισμένες φορές χρειαζόμαστε τα φαντάσματα ως μια γλυκιά παρηγοριά και μια αδικαιολόγητη επιθυμία για αυτοκαταστροφή.

Σε πολλά γραπτά του Πόε υπάρχει η συγκεκριμένη ατμόσφαιρα και είναι πράγματι πολύ γλυκιά αυτή η τρομακτική αίσθηση απέραντης απελπισίας, τόσο γλυκιά που σχεδόν νιώθεις πως η συνάντηση με τον θάνατο έχει τον τρόπο να προσφέρει στο τέλος, τη ζωή.

Μια εξήγηση είναι πως στην αποδοχή του θανάτου, βρίσκεται η αποδοχή της ζωής.

Σημειώνω επίσης πως αγαπημένο βιβλίο που διάβασα φέτος ήταν η συλλογή με διηγήματα του Έντγκαρ Άλλαν Πόε, "21 Ιστορίες και το Κοράκι" από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο, έτος έκδοσης 2013 με εξαιρετική μετάφραση!!!

  Happy Haloween! 

Δική μου διασκευή για μονόλογο του ποιήματος "Άναμπελ Λη" του Έντγκαρ Άλλαν Πόε

Οι άγγελοι, ούτε στο μισό τόσο ευτυχισμένοι στον παράδεισο,

μας φθονούσαν.

Ναι, αυτός είναι ο λόγος, όπως όλοι γνωρίζουν σε αυτό το βασίλειο,

δίπλα στη θάλασσα,

που ο άνεμος βγήκε από ένα σύννεφο τη νύχτα, 

με πάγωσε και με σκότωσε.

Αλλά η αγάπη μου, 

ήταν πολύ πιο δυνατή από τη δική σου αγάπη,

αν και ήσουν μεγαλύτερος και σοφότερος.

Ούτε οι άγγελοι στον παράδεισο ψηλά, 

ούτε οι δαίμονες κάτω από τη θάλασσα,

μπορούν ποτέ να διαχωρίσουν την ψυχή σου

από την ψυχή της όμορφής σου, Άναμπελ Λη.

Γιατί το φεγγάρι ποτέ δεν φέγγει,

χωρίς να σου φέρει όνειρα

και τ' αστέρια, ποτέ πια δεν ανατέλλουν, 

αλλά νιώθεις τα λαμπερά της μάτια

που σε κοιτάζουν.

Κι έτσι, με τη νυχτερινή παλίρροια,

έλα, ξάπλωσε στο πλευρό μου.

Είμαι η αγαπητή, η αγαπημένη σου, 

η ζωή και η νύφη σου.

Είμαι εδώ, στο μνήμα δίπλα στη θάλασσα,

στο κύμα που σκάει άγρια πάνω στα βράχια,

στον τάφο που με άφησες κλεισμένη.

Έλα, είμαι εδώ. Η ωραία σου, Άναμπελ Λη.

Annabel Lee by Edgar Allan Poe

It was many and many a year ago,

In a kingdom by the sea,

That a maiden there lived whom you may know

By the name of Annabel Lee;

And this maiden she lived with no other thought

Than to love and be loved by me.

I was a child and she was a child,

In this kingdom by the sea,

But we loved with a love that was more than love—

I and my Annabel Lee—

With a love that the wingèd seraphs of Heaven

Coveted her and me.

And this was the reason that, long ago,

In this kingdom by the sea,

A wind blew out of a cloud, chilling

My beautiful Annabel Lee;

So that her highborn kinsmen came

And bore her away from me,

To shut her up in a sepulchre

In this kingdom by the sea.

The angels, not half so happy in Heaven,

Went envying her and me—

Yes!—that was the reason (as all men know,

In this kingdom by the sea)

That the wind came out of the cloud by night,

Chilling and killing my Annabel Lee.

But our love it was stronger by far than the love

Of those who were older than we—

Of many far wiser than we—

And neither the angels in Heaven above

Nor the demons down under the sea

Can ever dissever my soul from the soul

Of the beautiful Annabel Lee;

For the moon never beams, without bringing me dreams

Of the beautiful Annabel Lee;

And the stars never rise, but I feel the bright eyes

Of the beautiful Annabel Lee;

And so, all the night-tide, I lie down by the side

Of my darling—my darling—my life and my bride,

In her sepulchre there by the sea—

In her tomb by the sounding sea.