Η επιστροφή

Η επιστροφή

Στρέφω το βλέμμα μου πέρα από τα πέτρινα παγκάκια

στην αφρισμένη θάλασσα

που γνώριμη μου μοιάζει

Στα ίδια βότσαλα,

όπου κάποτε βρέθηκα με παιδικά παπούτσια,

φτάνω σαν ναυαγός

από άλλη εποχή σταλμένη,

πίσω στον χρόνο

Σαν Deja vu

μα δεν είναι, όχι

ούτε πρόκειται για όνειρο

κι ας μοιάζει με όνειρο η ανάμνηση

...Τρέχω νύχτα 

σε μια άμαξα με άλογα, αποκοιμιέμαι

σαν πριγκίπισσα

γιορτάζω

Τ΄ άστρα του ουρανού με βλέπουν μόνο

να γελώ με την ψυχή μου

μόνη

σε μια σκοτεινή παιδική χαρά

με θαμπό φως από μια λάμπα του δρόμου

Αγγίζω τις σόλες των παπουτσιών μου στα ίδια, αυτά εδώ, τα βότσαλα

Κινούμαι, σαν να πετώ

στον σκοτεινό ουρανό

Άστρο γίνομαι,

σκορπιέμαι σαν ευχή

η ευχή του μέλλοντος...

Η ανάμνηση γίνεται στόχος

λες και εύχομαι στο μέλλον να φέρω πίσω το παρελθόν

Όχι, δεν θέλω το παρελθόν

θέλω στο παρόν την αλήθεια

την ψυχή, το φως, το αστέρι  -

αυτήν εδώ,

εκείνη εκεί, 

τη χαρά της ζωής που χτυπάει απαλά σαν το θαλασσινό νερό στα βράχια -

κι ο άνεμος φουντώνει άξαφνα

μα δεν με τρομάζει,

αρπάζω λίγη από τη δύναμή του, έτσι στα κλεφτά

Μόνο τα βήματα των αλόγων ακούω πάλι, καθώς χτυπούν γοργά πάνω στην άσφαλτο 

σέρνοντας τις ρόδες της άμαξας

που κινείται αδιάκοπα σε μια κουκκίδα του χρόνου

Ποτέ δεν σταμάτησε

ποτέ δεν κατέβηκα

είμαι ακόμη επάνω σ' εκείνη την άμαξα

βυθισμένη

σε μια κουκκίδα που ολοένα μεγαλώνει

και με ωθεί ξανά, να στρέφω το βλέμμα,

στην έρημη πια,

παιδική χαρά

Να οσφραίνομαι το αλάτι, 

να θρέφομαι με ήλιο

και να χάνομαι στο πριν, όπου όλα ζωντανεύουν πάλι

Αυτή είναι η επιστροφή μου

σ' εναν τόπο που έχει αφήσει το αποτύπωμά του 

σ' ένα κομμάτι της προσωπικότητάς μου

Έχει χαραχτεί και δεν ξεχνιέται

Είναι από εκείνες τις στιγμές που βρίσκεις, 

συχνά τον εαυτό σου να επιστρέφει, τυχαία, 

και ν' αναγεννιέται,

να ξαναβρίσκει τα χαμένα κομμάτια του, καθώς ταξιδεύουν κατά μήκος του χρόνου

και τον συναντούν, σαν φίλο από τα παλιά,

σε μια έρημη πια, 

παιδική χαρά