Ναυτία

 VI. Ναυτία

Άλλη μία απόρριψη

μέσα σε τόσες

και τόσες

άλλες

Άλλη μία αποστροφή

που μυρίζει καμένο

Άλλη μία ατέλεια

στα σχέδια σου,

άλλη μία γραμμή

στις παλάμες σου

Άλλη μία παύση

Διακοπή σκέψης,

όχι βημάτων

Ανακοπή συναισθημάτων,

όχι καρδιάς

Άλλη μία αντιξοότητα

μέσα σε τόσα

δύσβατα

μονοπάτια

Άλλη μία κοινότοπη

απάντηση,

η απουσία

Άλλη μία μέρα,

χωρίς τη φωτισμένη

βεβαιότητα που αναζητάς

Ομιχλώδες

σκοτάδι στο πέρασμά σου

Άλλη μία απαθής στάση,

με το βάρος στο ένα πόδι

άλλη μία ακούσια αποδοχή

ένα τεμπέλικο βλεφάρισμα

ένα τίναγμα των χεριών

να θυμηθείς πως είσαι ακόμα εδώ

Διακοπή, παύση,

αναστροφή.

Όχι ακινησία,

ούτε πτώση

Ευέλικτες, ευλύγιστες

και εύκαμπτες

στροφές

της μέσης,

όλα εύκολα

τα κάνει η επανάληψη

Δεν θέλουμε ακαμψία,

όχι αδυναμία

μπροστά στα τόσα

και τόσα εμπόδια

που σφραγίζουν τον δρόμο...

Όχι,

δεν κλείνουν

τον δρόμο.

Ανοίγουν

μονοπάτι,

ρυάκια

για να κολυμπάμε

όπως τα ψάρια

πασχίζοντας να μην πνιγούμε

αφού εμείς ψάρια δεν είμαστε.

Θυμίζουν τα φιόρδ της Νορβηγίας,

για να αποσπούν

την προσοχή μας

από τους νοτιάδες

που φέρνουν καύσωνα

και αναζωπυρώνουν

σπίθες

κολλημένες σε πάτους σταχτοδοχείων

Να κοιτάμε πάντα

προς τον βορρά,

κάτω από τις κουκούλες μας

προστατευμένοι

από τις εκρήξεις

του ουρανού

σε στιγμές σύγχυσης

που βιώνει κι εκείνος

στα γαλανά φτερά του.

Αγνός είναι,

δεν φταίει

που κλαίει καμιά φορά

όταν τον τσιμπάνε

τα λευκά μανιτάρια

που φύτρωσαν ως παράσιτα της δύναμής του!

Να κοιτάμε πάντα προς τον βορρά,

εκεί όπου τα όνειρα υποτίθεται ότι ψηλώνουν.

Προς τον βορρά

περιστρέφονται

όλες οι απογοητεύσεις μας,

δείχνουν ξεκάθαρα

την κατεύθυνση των ημερών,

λίγο μετά τη βροχή.

Όταν τα σύννεφα

αφήσουν ήσυχο τον ουρανό

θα ατενίσει το βλέμμα του

γύρω από τα βράχια

που όπως είπαμε,

διαμορφώνουν τα δικά μας φιόρδ.

Δεν είναι ένα.

Δεν είναι μία,

πολλές είναι οι αποτυχίες

μα όλες δείχνουν

ψηλά.

Κάθε μέρα,

ψηλότερα

καθώς γίνονται περισσότερες

και στοιβάζονται

η μια πάνω στην άλλη,

οι απορρίψεις.

Να σκαρφαλώνουμε

πάνω στα βρώμικα τενεκεδάκια

που θέλοντας και μη,

τα ρίξαμε

με τα ίδια μας τα χέρια,

υπό απρόθυμες, νωθρές εκφράσεις προσώπου

τα αφήσαμε να κατρακυλήσουν στον γκρεμό,

χωρίς αποστροφή τώρα,

Στον γκρεμό που έγινε το βουνό μας.

Ακόμα και όταν στρίβεις

το βλέμμα προς τα ηλιοβασιλέματα.

Τα βράχια της δύσης

δείχνουν προς την ανατολή,

σε οδηγούν πάντα εκεί,

όπου η πυξίδα τρέμει

στο κουρασμένο σου χέρι

και επιμένει να σε διατάζει

να επιστρέφεις στον βορρά.

Μόνο που σε πιάνει ναυτία,

λογικό είναι.

Άλλη μία δυσφορία

μέσα σε τόσες

και τόσες άλλες.