Δεν θα το ξεχάσω ποτέ

Ήταν μια ανάμνηση που με συνόδευε για χρόνια, ήταν η αίσθηση της ανυπέρβλητης μαγείας, ήταν ένα όνειρο που έμαθα πως θα μπορούσε -γιατί το είχε ήδη καταφέρει- να (ξανα)γίνει πραγματικότητα. Πίσω από ένα στεφάνι με λουλούδια, ένας κόσμος μαγικός παίρνει σάρκα και οστά και μοιάζει αναμφίβολα ρεαλιστικός. 

 

 

Κάπως έτσι ένιωσα, πριν από 25 χρόνια περίπου, όταν είδα, κάτω από το χιόνι, εκείνο το θαυμάσιο παλάτι από πάγο, το οποίο είχαν χτίσει τα μικρά ποντίκια της Βατομουριάς του 1997, με αρχικό τίτλο Brambly Hedge, βασισμένη στα ομώνυμα εικονογραφημένα παραμύθια με πρώτη έκδοση το 1980, της Βρετανίδας Jill Barklem (1951 – 2017).

 

 

Θυμάμαι πως ήμουν καθισμένη στο μονό κρεβάτι στο δωματιάκι δίπλα από το κεντρικό δωμάτιο της γιαγιάς στα Γιάννενα, εκείνο με το παράθυρο απ' όπου μπαινοβγαίναμε με τις αδερφές μου ζαλίζοντας την ηπειρώτισσα και αναγκάζοντας τη να μας φωνάζει συνεχώς πως κάναμε "αντράλα". Ήταν μια τέτοια μέρα, αργά το μεσημέρι, πρέπει να ήταν χειμώνας, με τη σόμπα πριονιδιού να μας ζεσταίνει με τη μπλε φλόγα της, με τρόπο περίπλοκο που δεν καταλάβαινα πώς λειτουργούσε και μάλιστα τη φοβόμουν λιγάκι, ενώ στην παλιά, βαριά τηλεόραση πέτυχα ξαφνικά την αγαπημένη μου σειρά, κάτι που σπάνια κατάφερνα αγνοώντας τη σημασία της ώρας στα τηλεοπτικά προγράμματα. Ήμουν τόσο χαρούμενη που κάρφωσα για άλλη μια φορά τα μάτια μου στην οθόνη και άφησα το παιδικό μου μυαλό να μαγνητίζεται από την ιστορία των ποντικιών... Ω, αυτών των ποντικιών που είχαν χτίσει ολόκληρη πολιτεία μέσα στα δέντρα και η ιστορία τους με άγγιζε τόσο πολύ που κρατήθηκε γερά η εικόνα της στη μνήμη μου, μη μπορώντας να την αφήσω ποτέ. 

 

Δεν θυμάμαι αν μίλησα σε κάποιον για το πόσο λάτρεψα αυτή τη σειρά. Κράτησα μυστική την αγάπη μου για αυτό το θέαμα των ποντικιών που λόγω της τεχνικής stop motion* έμοιαζαν πραγματικά να ζωντανεύουν μπροστά μου σε αντίθεση με τα συνηθισμένα κινούμενα σχέδια που βλέποντας τα δεν μπορείς να ξεχάσεις εύκολα ότι πρόκειται για ζωγραφιές. 

* Το Stop motion είναι μια τεχνική κινηματογραφικής δημιουργίας κινουμένων σχεδίων κατά την οποία τα αντικείμενα χειρίζονται φυσικά σε μικρά βήματα μεταξύ των μεμονωμένων φωτογραφικών καρέ, έτσι ώστε να φαίνεται ότι παρουσιάζουν ανεξάρτητη κίνηση ή αλλάζουν κατά την αναπαραγωγή της σειράς καρέ.

Χρόνια μετά αναρωτιόμουν πώς λεγόταν και σε ποιο κανάλι την έβλεπα. Αναρωτήθκα πολλές φορές, αλλά ξαφνικά λίγες μέρες νωρίτερα μου ήρθε επιτέλους η καταπληκτική ιδέα να πατήσω στο Google το εξής: stop motion 1997 mice ή περίπου αυτό. Εμφανίστηκε η σελίδα της Wikipedia με τίτλο The enchanted world of Brambly Hedge κι έπειτα αναγνωρίζοντας την εικόνα, έψαξα και βρήκα τα επεισόδια που ευτυχώς ήταν ανεβασμένα στα αγγλικά στο Youtube! (Δυστυχώς στα ελληνικά βρήκα ελάχιστα στοιχεία) Η χαρά μου ήταν τεράστια όταν βρήκα το αγαπημένο μου επεισόδιο, εκείνο με το παλάτι από πάγο που είχε κατενθουσιάσει το παιδικό μου μυαλό και δεν μπόρεσα ποτέ να το ξεχάσω.

 

 

Μέσα από μία τόσο απλή εμπειρία, αντιλήφθηκα για άλλη μια φορά την αξία της τέχνης και τη σημασία της στη ζωή όλων μας. Πόσο καθοριστική μπορεί να είναι η επίδραση της τέχνης στην ψυχή ενός παιδιού, χωρίς ο περίγυρός του να το συνειδητοποιεί! Η στιγμή που το παιδί απορροφάται από ένα τηλεοπτικό επεισόδιο, μια σκηνή ταινίας ή από τις σελίδες ενός βιβλίου - ακόμη και τις ζωγραφιές του να κοιτάζει μόνο- μπορεί να καθορίσει την ιδέα του για το ίδιο το νόημα της ζωής! Μπορεί εκείνη την ώρα να σχηματίζονται τα πραγματικά κίνητρα της μελλοντικής του πορείας. 

Η τέχνη μιλάει στις ψυχές μας και όσα αγαπήσαμε από παιδιά μας έχουν προκαθορίσει χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε. Είμαστε η τέχνη που αγαπάμε και υπάρχει λόγος που λατρεύουμε εκείνη ή την άλλη πινελιά. Αυτό το επεισόδιο, εκείνο το ποίημα ή την ατάκα ενός αγαπημένου ηθοποιού. 

Προτείνω, λοιπόν, να αναζητήσει ο καθένας στη μνήμη του τους χαμένους παιδικούς θησαυρούς της. Τι μάγεψε το μυαλό σας; Μετά από την αναζήτηση στα άδυτα της μνήμης, με μια ή περισσότερες προσπάθειες αναζήτησης και στο διαδίκτυο, είναι πιθανό το χαμένο μυστικό να ζωντανέψει ξανά! Φυσικά, βλέποντας εκ νέου την πηγή της μαγείας, λίγη από την αστερόσκονη θα έχει σίγουρα διαλυθεί, αλλά είναι επίσης βέβαιο πως θα έχουν παραμείνει λάμψεις που κάνουν και τον ενήλικα πλέον να χαμογελάσει με ανακούφιση.

Επιπλέον, το ίδιο μπορεί να ισχύει και για ένα τραγούδι ή μια μελωδία. Σχετικά με αυτό, πρόσφατα είδα και την ταινία "Remi, Nobody's Boy", βασισμένη στο υπέροχο μυθιστόρημα Χωρίς Οικογένεια του Εκτόρ Μαλό, όπου η παρτιτούρα του νανουρίσματος που τραγουδάει ο μικρός πρωταγωνιστής είναι η πραγματική του ταυτότητα, όπως του λέει κάποια στιγμή ο δάσκαλός του, και πράγματι μέσω αυτής τον ανακαλύπτει η αληθινή του μητέρα.

"Δεν θα το ξεχάσω ποτέ", απαντάει ο Ρεμί.