ΛΗΓΟΥΝ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ;

 14

 “Λήγουν τα όνειρα;”

Και σε ρωτώ, λήγουν τα όνειρα;

Ηλιαχτίδες σβησμένες στου φωτός τις καταιγίδες

απρόσμενες αναθυμιάσεις χαλασμένου γάλατος

γιατί έμεινα πίσω όταν έφευγες μπροστά

στα λασπόνερα

σε κήπους

στα λιβάδια

μια νεροποντή περίμενα

να ανθίσω

σε νεογνά μοσχάρια να μιλήσω

σε αρνάκια, αθώα, με μάτια θλιμμένα, αλλά και χαρούμενα.

Ζούμε ευτυχισμένοι μέσα στα φθινοπωρινά χορτάρια

γλείφοντας σταγόνες της βροχής

περιμένοντας ένα χέρι

που θα 'ρθει, θεόσταλτο φαίνεται

να μας απαλλάξει

από το ψεύτικο όνειρο

της γαλήνιας κατήφειας.

Ημερομηνία παραγωγής της αλήθειας

το χαμόγελο θα σβήσει στα μάτια των αθώων

πεσόντων ηρώων

μαχητών της αποκατάστασης μιας ηρεμίας

με ημερομηνία λήξεως

την τελευταία ελπίδα

Χρονόμετρο προς συγχώρεση

του απαλλαγμένου

από κάθε ευθύνη

Θεόσταλτος και ο πόνος, άλλωστε

Θρίαμβος για εμάς τους πεθαμένους

Και σε ξαναρωτώ, πότε λήγουν τα όνειρα

ποια είναι η μέρα της κρίσης

για εμάς τους δύο;

γιατί είμαι σίγουρη πως δεν ήταν εκείνη η νύχτα

η χειμωνιάτικη που μου 'λεγε το βλέμμα σου το αντίο,

δεν ήταν ούτε η άνοιξη που τα χείλη σου έσβησαν από τη μνήμη μου

μα ούτε, ούτε το καλοκαίρι που πνίγηκα στο νερό της λίμνης

χωρίς αλάτι, χωρίς συντηρητικό, χωρίς άλλη κατάθεση λέξεων,

ούτε συναισθημάτων

χωρίς συγκατάθεση στον πνιγμό αυτόν

χωρίς γέλιο

χωρίς φως, χωρίς σκέψη, χωρίς ανάμνηση

Μα πότε χάθηκαν όλα αυτά ούτε που το κατάλαβα

θαρρείς πως, ο χρόνος ξέχασε να αγγίξει εκείνη

την ημερομηνία

του θανάτου μας

Αστέρι είσαι τώρα κι εσύ μαζί μου

κι εγώ ανθισμένο περιστέρι σε πεζοδρόμιο άγνωστης πόλης,

ούτε που θυμάμαι πώς έφτασα εδώ

Και σε ρωτώ, λήγουν τα όνειρα;

Ποτέ, μου απαντάς, ποτέ

χωρίς πια να υπάρχεις